# ทำไมเรายังต้องเรียนภาษาอังกฤษ

Language: th
URL: https://mipha.ai/th/blog/why-we-learn-english

AI ฟังได้ พูดได้ และแปลสดได้แล้ว ทำไมเรายังต้องเรียนภาษาอังกฤษ?

![บนถนนที่หิมะกำลังตก ผู้ใหญ่คนหนึ่งเดินเคียงข้างเด็กในเสื้อโค้ตสีชมพู](https://assets.mipha.ai/static-site/blog/why-we-learn-english/cover-v1-1600.webp)

ปี 2025 ครอบครัวเราไปเกียวโตกันอีกครั้ง ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรม พนักงานถือแผนที่เกียวโตไว้ แล้วแนะนำร้านอร่อยกับที่เที่ยวใกล้ ๆ ให้เราอย่างกระตือรือร้น

ภาษาอังกฤษที่เขาพูด ผมฟังออกราว 70–80 เปอร์เซ็นต์ ส่วนที่ฟังไม่ออกส่วนใหญ่เป็นเรื่องที่มีเฉพาะในญี่ปุ่น หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะเขาพูดเร็วไปหน่อย

แต่ที่ทำให้ผมอึดอัดจริง ๆ ไม่ใช่ 20–30 เปอร์เซ็นต์ที่ฟังไม่ออก ผมอยากขอบคุณเขา แต่ก็พูดได้แค่ Thank you วนอยู่อย่างนั้น ผมอยากคุยต่ออีกสักหน่อย แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง

ที่จริงมีอยู่ประโยคหนึ่งที่ผมอยากพูดมาก คือเรามาเกียวโตหลายครั้งแล้ว และทุกครั้งก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของคนเกียวโต ในอินเทอร์เน็ตมักมีคนพูดว่าคนเกียวโตหยิ่ง ชอบพูดจาเหน็บแนมอ้อม ๆ แม้แต่พนักงานบริการก็ไม่เว้น แต่ที่เราเจอมากลับตรงกันข้ามเลย และผมอยากให้เขารู้

สุดท้ายผมก็ไม่ได้พูดประโยคนั้นออกไป

ตอนนั้นภรรยาผมยืนอยู่ข้าง ๆ เธอเรียนจบเอกภาษาอังกฤษ เคยทำงานด้านการตลาดระหว่างประเทศ ประโยคนี้ไม่ยากสำหรับเธอเลย แต่ผมอยากให้เขารู้ว่า คนที่รู้สึกแบบนี้คือ**ผม**

เรื่องนี้ทำให้ผมกลับมาคิดถึงคำถามเก่า ๆ ข้อหนึ่ง เราเรียนภาษาอังกฤษไปทำไม หรือถ้าจะถามให้ตรงกว่านั้น ในวันที่ AI ฟังได้ พูดได้ และแปลสดได้แล้ว ทำไมเรายังต้องเรียนภาษาอังกฤษ

## AI ทำอะไรแทนเราได้แล้วบ้าง? [#what-ai-can-do]

ต้องยอมรับก่อนว่า ทุกวันนี้ AI ทำอะไรได้เยอะมากแล้ว

อ่านเอกสาร เขียนอีเมล อ่านงานวิจัย โปรแกรมแปลภาษาใช้งานได้ดีพอมานานแล้ว ทุกวันนี้ AI ในมือถือยังฟังได้ พูดได้ และเป็นล่ามให้สด ๆ ได้ด้วย คนสองคนที่พูดกันคนละภาษา ก็ใช้มันช่วยนั่งคุยกันต่อหน้าได้แล้ว และมันก็เก่งขึ้นทุกปี

ผมจึงไม่อยากชวนคุณเรียนภาษาอังกฤษด้วยเหตุผลว่า “AI ยังแปลได้ไม่ดีพอ” เหตุผลนี้ฟังขึ้นน้อยลงทุกปี อีกไม่กี่ปีก็คงฟังไม่ขึ้นแล้ว

ถ้าเราเรียนภาษาอังกฤษแค่เพื่อฟังคนอื่นให้รู้เรื่อง และพูดให้คนอื่นเข้าใจ เรื่องนี้ก็ยกให้ AI ได้ แล้ววินาทีนั้นที่เกียวโตล่ะ AI ช่วยได้ไหม

## ถ้าให้เครื่องพูดแทน น้ำหนักของประโยคนี้จะเปลี่ยนไหม? [#the-test]

ช่วยได้ครึ่งเดียว

สมมติว่าตอนนั้นผมหยิบมือถือขึ้นมา เปิดแอปแปลสด แล้วพูดประโยคนั้นใส่มัน อีกฝ่ายก็จะได้รับข้อมูลอย่างถูกต้องว่า แขกคนนี้มาเกียวโตหลายครั้งแล้ว และรู้สึกว่าคนเกียวโตอบอุ่นมาก

แต่สิ่งที่เขาได้รับก็มีแค่ข้อมูลเท่านั้น น้ำหนักของประโยคนี้ไม่ได้อยู่ที่ตัวคำ แต่อยู่ที่แขกต่างชาติคนหนึ่งตั้งใจพูดมันออกมาเอง ด้วยภาษาที่ตัวเองยังพูดไม่คล่อง พอเปลี่ยนเป็นเสียงสังเคราะห์จากมือถือ มันก็กลายเป็นแค่คำพูดตามมารยาทประโยคหนึ่ง

คุณอาจแย้งว่า นั่นเป็นเพราะการแปลทุกวันนี้ยังต้องหยิบมือถือขึ้นมา และยังช้าไปครึ่งจังหวะ แล้วถ้าวันหนึ่งเสียงแปลในหูฟังไม่หน่วงเลย และฟังเหมือนคนจริงไม่มีผิดล่ะ

ผมว่าก็ไม่เปลี่ยนอยู่ดี หลายคนคงเคยเจอ ชาวต่างชาติคนหนึ่งพูดกับคุณเป็นภาษาไทยอย่างตะกุกตะกักว่า “ขอบคุณ” แล้วใจคุณก็อบอุ่นขึ้นมาทันที ที่ทำให้คุณซึ้งใจไม่ใช่คำว่าขอบคุณ แต่เป็นความพยายามของเขากว่าจะพูดคำนี้ออกมาได้ ความพยายามแบบนี้ จ้างใครทำแทนไม่ได้

วันนั้นที่เกียวโต คนที่ยืนอยู่ข้างผมคือล่ามที่เก่งกว่า AI ตัวไหน ๆ แต่เธอก็พูดแทนผมไม่ได้

การเจรจาธุรกิจก็เหมือนกัน และยิ่งมีน้ำหนักมากกว่าเสียอีก ข้อสัญญาให้ AI แปลได้ นั่นคือการทำธุระ แต่อีกฝ่ายจะอยากเซ็นกับคุณหรือเปล่า บ่อยครั้งใจเขาก็เอนไปทางใดทางหนึ่งตั้งแต่ก่อนจะคุยเรื่องสัญญาแล้ว จากการคุยเล่นไม่กี่ประโยคบนโต๊ะอาหาร มุกที่ฟังแล้วเข้าใจทันที การพยักหน้าที่ไม่ต้องรอล่าม ความไว้ใจคือรากฐานของการค้าขาย และมันก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในช่วงเวลาแบบนี้เอง พอมีการแปลคั่นกลาง ทุกประโยคต้องรอ ทั้งสองฝ่ายได้ยินแต่เสียงเครื่อง ก็ยากที่คุณจะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่า คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเป็นคนที่ไว้ใจได้

ผมจึงแบ่งภาษาอังกฤษออกเป็นสองแบบ

**ภาษาอังกฤษไว้ทำธุระ** คือ ถามทาง สั่งอาหาร ยืนยันเวลาเช็คเอาต์ อ่านสัญญาสักฉบับ อีกฝ่ายสนใจแค่ผลลัพธ์ ใครพูดก็เหมือนกัน

**ภาษาอังกฤษไว้สานสัมพันธ์** คือ ขอบคุณ ชมใครสักคน รับมุกสักมุก เล่นซ่อนแอบกับลูกสักตา ถ้าให้เครื่องพูดแทน น้ำหนักของประโยคก็เปลี่ยนไป

จะแยกสองแบบนี้ออกจากกัน ใช้คำถามข้อเดียวก็พอ **ถ้าให้เครื่องพูดแทน น้ำหนักของประโยคนี้จะเปลี่ยนไหม?** ถ้าไม่เปลี่ยน นั่นคือภาษาอังกฤษไว้ทำธุระ ยิ่งนานไปก็ยิ่งเหมาะจะยกให้ AI ถ้าเปลี่ยน นั่นคือภาษาอังกฤษไว้สานสัมพันธ์ ต้องเรียนเองเท่านั้น

วินาทีนั้นที่เกียวโตมีครบทั้งสองแบบพอดี เรายืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์โรงแรม ตอนแรกก็แค่มาทำธุระ แต่ตั้งแต่ตอนที่เขาถือแผนที่ แนะนำร้านอร่อยให้อย่างกระตือรือร้น การทำธุระก็กลายเป็นการสานสัมพันธ์ แต่ภาษาอังกฤษของผม เตรียมมาแค่พอทำธุระ

คุณอาจถามว่า ถ้าว่ากันตามเหตุผลนี้ ที่เกียวโต การพูดภาษาญี่ปุ่นก็น่าจะมีน้ำหนักที่สุดไม่ใช่หรือ ใช่ครับ แต่ผมคงเรียนภาษาของทุกที่ที่จะไปไม่ไหว

พนักงานคนนั้นเป็นคนญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษของเขาก็เป็นภาษาที่มาเรียนทีหลังเหมือนกัน ทั่วโลกมีคนพูดภาษาอังกฤษราว 1,500 ล้านคน ในจำนวนนี้ประมาณสามในสี่ไม่ใช่เจ้าของภาษา [[1]](#notes) ภาษาอังกฤษไม่ได้เป็นภาษาของคนอังกฤษกับคนอเมริกันเท่านั้นมานานแล้ว บ่อยครั้งมันเป็นภาษาเดียวที่คนแปลกหน้าสองคนใช้ร่วมกันได้ ทั้งสองฝ่ายต้องพยายามเรียน จึงจะมาเจอกันตรงกลางได้

วันนั้น เขาต้อนรับเราอย่างอบอุ่นด้วยภาษาอังกฤษที่ตัวเองเรียนมา เขาเดินมาครบครึ่งทางของเขาแล้ว แต่ผมที่เรียนภาษาอังกฤษมา 9 ปี กลับตอบเขาดี ๆ ไม่ได้สักประโยค

## เรียนมา 9 ปี ทำไมยังพูดไม่ออก? [#nine-years]

ผมเรียนภาษาอังกฤษตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมปลาย รวม 9 ปี ตอนเรียนจบ ผมอ่านได้นิดหน่อย ฟังไม่ค่อยออก ส่วนการพูดนั้นแทบอ้าปากไม่ออก

พอทำงานแล้ว ผมก็ได้ใช้ภาษาอังกฤษแค่ตอนอ่าน เวลาไปงานประชุมใหญ่ ๆ หลายหัวข้อบรรยายเป็นภาษาอังกฤษ ผมนั่งฟังอยู่หน้าเวที รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง

ต่อมาได้ไปเที่ยวต่างประเทศบ่อยขึ้น ตัวเองก็ชอบดูหนังภาษาอังกฤษ หูจึงค่อย ๆ ตามทัน ตอนนี้ฟังออกเป็นส่วนใหญ่ แต่ปากก็ยังตามไม่ทันเสียที วันนั้นที่เกียวโตก็เป็นอย่างนั้น ฟังออก 70–80 เปอร์เซ็นต์ แต่พูดสิ่งที่อยากพูดไม่ได้สักประโยค

มองย้อนกลับไป ผมไม่คิดว่าปัญหาอยู่ที่ผมพยายามไม่พอ

สิ่งที่ผมได้เรียนในโรงเรียนแทบทั้งหมดคือภาษาอังกฤษไว้ทำธุระ อ่านบทความให้เข้าใจ เลือกตัวเลือกให้ถูก เขียนประโยคที่ไม่ผิดไวยากรณ์ ข้อสอบดูแค่ว่าคำตอบถูกหรือผิด ใครเป็นคนพูด พูดด้วยน้ำเสียงแบบไหน พูดออกมาในจังหวะไหน ไม่สำคัญเลย

ผลก็เลยย้อนแย้งอยู่หน่อย ๆ สิ่งที่ผมฝึกมา 9 ปี คือส่วนแรกที่ AI เข้ามารับช่วงไป ส่วนที่ AI ทำแทนไม่ได้ ผมแทบไม่เคยฝึกเลย

เรื่องนี้ไม่ได้เกิดกับผมคนเดียว โรงเรียนในหลายที่ก็คงไม่ต่างกันนัก ผมลองเปิดดูคะแนนแยกทักษะในดัชนีความสามารถทางภาษาอังกฤษของ EF ปี 2025 ของไม่กี่ประเทศที่อยู่ห่างไกลกันมาก ตั้งแต่ฝรั่งเศส เกาหลีใต้ ไปจนถึงเม็กซิโก รูปแบบก็เหมือนกันหมด คะแนนการอ่านสูงที่สุด ส่วนการฟังกับการพูดตามหลังอยู่ [[2]](#notes)

ถ้าคุณก็เรียนมาหลายปีเหมือนกัน แต่พอถึงเวลาต้องพูดจริง ๆ กลับอ้าปากไม่ออก ผมอยากบอกคุณว่า ส่วนใหญ่แล้วมันไม่ใช่เพราะคุณไม่มีพรสวรรค์ และก็ไม่ใช่เพราะคุณขยันไม่พอ เรื่องที่แทบไม่เคยได้ฝึก ทำได้ไม่ดีก็เป็นเรื่องปกติ

แล้วส่วนที่ไม่เคยฝึกนั้น ควรฝึกยังไง ผมเริ่มพอมองเห็นทางอยู่บ้าง ก็ตอนที่ได้เฝ้าดูลูกสาว

## ลูกสาววัยสี่ขวบเรียนอย่างไร? [#how-she-learned]

ลูกสาวผมอายุสี่ขวบ พูดประโยคและวลีสั้น ๆ ได้อย่างเป็นธรรมชาติแล้ว เช่น hey there, sunny side up และเวลาเล่น hide and seek (ซ่อนแอบ) ก็จะตะโกนว่า ready or not, here I come

ภาษาอังกฤษของเธอมาจากหลายทาง ทั้งการ์ตูนที่ดูใน Mipha, YouTube Kids และสิ่งที่ผมกับภรรยาสอนในชีวิตประจำวัน เวลาเธอดูวิดีโอ เราจะนั่งดูอยู่ข้าง ๆ ด้วยเสมอ

สิ่งที่เธอพูดได้ก่อน ส่วนใหญ่คือภาษาอังกฤษไว้สานสัมพันธ์ hey there คือคำทักทาย ส่วน ready or not, here I come คือคำที่ตะโกนหลังนับเลขจบตอนเล่นซ่อนแอบ แปลว่า “ซ่อนเสร็จหรือยังก็ตาม ฉันไปหาแล้วนะ” เป็นคำที่พูดเพื่อจะได้เล่นกับคนอื่น

และเธอก็ได้ใช้คำพวกนี้จริง ๆ ครั้งหนึ่งที่สนามเด็กเล่นของ Club Med เธอเล่นเข้ากันได้ดีกับเด็กไทยสองคน เด็ก ๆ พูดกันประมาณนี้ Wanna play slide together? OK. Awesome! ด้วยภาษาอังกฤษง่าย ๆ แค่นี้ เด็กสามคนก็เล่นกระดานลื่น เล่นชิงช้า ต่อเลโก้ด้วยกันได้โดยไม่มีอะไรติดขัดเลย และเด็กทั้งสามคน ไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่เลยสักคน

ทางที่เธอเดินสวนทางกับผมพอดี ผมเริ่มจากอ่าน ต่อมาค่อยลองฟัง จนสุดท้ายก็แทบไม่ได้อ้าปากพูด ส่วนเธอฟังซ้ำ ๆ ก่อน แล้วค่อยลองพูดตอนเล่น ใช้ไปเรื่อย ๆ ก็คล่องเอง

คุณอาจคิดว่า นั่นเป็นเพราะเธอยังเด็ก แต่มีงานวิจัยพบว่า ในช่วงไม่กี่เดือนแรกที่เริ่มเรียน ผู้ใหญ่กลับก้าวหน้าเร็วกว่าเด็ก [[3]](#notes) อย่างน้อยที่สุด อายุก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคตอนที่ผู้ใหญ่เริ่มต้น ผมลอกวิธีที่เธอเติบโตมาทั้งหมดไม่ได้ แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่เรียนจากเธอได้ คือภาษาอังกฤษที่เธอได้ยิน ไม่นานก็มีโอกาสได้ใช้ในชีวิตจริง

แล้วภาษาอังกฤษที่เธอได้ยินเป็นแบบไหน มีการ์ตูนออสเตรเลียเรื่องหนึ่งชื่อ Bluey (บลูอี้) เล่าชีวิตประจำวันของลูกหมาสีฟ้ากับครอบครัว มีอยู่ตอนหนึ่งที่ลูกสาวดูไปหลายรอบ ผมก็นั่งดูเป็นเพื่อนหลายรอบ ในตอนนั้น Bluey กับ Bingo น้องสาวของเธอเล่นเปิดโรงแรมกันในบ้าน มีพ่อมาเป็นแขก ใน 40 วินาทีแรกมีทั้งการกดกริ่ง ทักทาย ขอห้องพัก พาเดินไปที่ห้อง และขอบคุณ ประโยคที่ใช้สั้นมากทุกประโยค

> Hello. How are you?
>
> I'd like a room, please.
>
> This way, please.
>
> Thank you.

นี่ก็เป็นเคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรมเหมือนกัน และประโยคที่พูดกันแทบทั้งหมดก็เป็นประโยคไว้ทำธุระ แต่ถ้าให้เครื่องพูดแทน Bluey ก็ไม่เหลือเกมให้เล่นอีกแล้ว สำหรับสองพี่น้อง นี่ไม่ใช่การทำธุระ แต่เป็นการเล่นกับพ่อ

## เริ่มจากวิดีโอสักคลิปที่คุณอยากดู [#how-to-start]

ผู้ใหญ่ก็เดินทางเดียวกับเด็กได้ ฟังให้ชัดก่อนว่าเขาพูดกันยังไง แล้วพูดตาม สุดท้ายก็เอาไปใช้ในชีวิตของตัวเอง จุดเริ่มต้นไม่ใช่ตำราเรียน แต่เป็นวิดีโอสักคลิปที่คุณอยากดูอยู่แล้ว ต้องเป็นคลิปที่สนใจ จึงจะคุ้มที่จะฟังซ้ำหลายรอบ

แต่การเริ่มจากการฟังมีข้อยากอยู่อย่างหนึ่ง ประโยคที่ฟังไม่ชัดมักผ่านไปในพริบตา ที่เกียวโต ผมกรอกลับไปฟังที่พนักงานพูดอีกรอบไม่ได้ แต่ตอนฝึก อย่างน้อยเราก็กรอกลับได้

Mipha คือเว็บไซต์ที่ผมทำขึ้น ใช้เรียนภาษาอังกฤษจากวิดีโอโดยดูเทียบกับคำบรรยาย ตอนแรกที่ทำก็เพื่อจะเรียนแบบนี้กับลูกสาว อยากให้การ “ลองอีกครั้ง” เป็นเรื่องง่าย คำบรรยายทั้งหมดมีคนตรวจทาน เมื่อฟังไม่ชัดก็มีข้อความที่เชื่อถือได้ไว้อ่านเทียบ

สิ่งที่ Mipha ช่วยได้คือสองขั้นแรก ฟังให้ชัด และพูดตาม ถ้าอยากฝึกพูดให้มากขึ้น ลองคุยด้วยเสียงกับ AI อย่าง ChatGPT หรือ Gemini ดูก็ได้ มันพร้อมคุยทุกเมื่อ สะดวกมาก AI พูดแทนคุณไม่ได้ แต่เป็นคู่ซ้อมให้คุณได้ ส่วนขั้นสุดท้าย คือการพูดออกไปต่อหน้าคนจริง ๆ สักคน ต้องทำด้วยตัวเองเท่านั้น

ถ้ายังนึกไม่ออกว่าอยากดูอะไร เริ่มจากตอนนี้ก็ได้

[เช็คอินเข้าโรงแรมบลูอี้ (Bluey)](https://mipha.ai/th/play/watch/1d6LEnCW99g)
Bluey กับ Bingo เปิดโรงแรมในบ้าน มีพ่อมาเป็นแขก ทั้งคลิปยาว 2 นาที 15 วินาที ฝึกแค่ 40 วินาทีแรกก็พอ


ลองทำตามขั้นตอนข้างล่างนี้สักรอบ ใช้เวลาประมาณสิบนาที

1. **ดูรอบแรกแบบเปิดคำแปล** ทำความเข้าใจก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ต้องเก็บทุกคำ
2. **ปิดคำแปล แล้วดูอีกรอบ** ใน “การตั้งค่า” ของเครื่องเล่น ให้ปิด “แสดงคำแปล” แล้วฟังเทียบกับคำบรรยายภาษาอังกฤษ ฟังคำไหนไม่ชัด [แตะคำนั้นในคำบรรยาย](/th/docs/playback#replay)เพื่อฟังซ้ำจากตรงนั้นได้เลย ถ้าพูดเร็วเกินไป ก็[ปรับความเร็วให้ช้าลง](/th/docs/playback#speed)สักหน่อย
3. **ดูแค่ภาพ แล้วฟังอีกรอบ** คำบรรยายภาษาอังกฤษยังอยู่บนจอ แต่อย่าเพิ่งมองมัน
4. **จดประโยคแรกที่คุณฟังออกโดยไม่ต้องดูคำบรรยาย** ถ้าอยากพูดตาม ให้[วนประโยคนี้อัตโนมัติ](/th/docs/playback#loop) แล้วพูดตามในช่วงหยุดระหว่างรอบ
5. **เลือกหนึ่งประโยคที่ได้ใช้จริง แล้วละจากจอมาพูดเองสักรอบ** จากนั้นคิดไว้ว่าครั้งหน้าจะพูดกับใคร และพูดตอนไหน ถ้ามีลูก ลองเล่นเปิดโรงแรมแบบ Bluey สักครั้ง ประโยค This way, please ก็ได้ใช้ทันที ถ้าเรียนคนเดียว ลองนึกถึงสถานการณ์ที่คุณจะได้เจอจริง ทริปหน้าตอนเช็คอินโรงแรม ประโยค I'd like a room, please ก็พูดเองเลย ประโยคไว้ทำธุระ หลายครั้งก็เป็นประตูไปสู่การสานสัมพันธ์

ถ้ารอบที่สามฟังออกแค่ Hello ก็ไม่เป็นไร งั้นก็เริ่มพูดจาก Hello นี่แหละ นี่เป็นแค่การเริ่มต้นเล็ก ๆ ภาษาอังกฤษไว้สานสัมพันธ์ไม่ใช่สิ่งที่ท่องจำเอา ต้องเคยได้ยิน จำมันได้ และเคยพูดเองมาสักครั้ง ครั้งหน้าจึงจะรับต่อได้ทัน

ถ้าที่บ้านมีลูก ขั้นตอนเหล่านี้ทำไปพร้อมกับลูกได้เลย ตอนผมนั่งดูการ์ตูนกับลูกสาว คนที่ได้เรียนไปด้วยก็ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว

## ครั้งหน้าที่เกียวโต [#next-time-in-kyoto]

ประโยคนั้น ถ้าพูดเป็นภาษาอังกฤษ ที่จริงก็ไม่ได้ยากเลย

> We've been to Kyoto many times, and people here have always been so warm to us.

ที่ยากไม่ใช่ตัวประโยค แต่คือการพูดมันออกมาด้วยปากตัวเองในวินาทีนั้น

ตอนนี้ผมคุยกับเจ้าของภาษาได้ค่อนข้างคล่องเป็นช่วงสั้น ๆ แล้ว

ไปเกียวโตครั้งหน้า ผมอยากพูดเอง

## หมายเหตุ [#notes]

1. ตัวเลขมาจากสถิติของ Ethnologue ในปีต่าง ๆ จำนวนผู้พูดภาษาอังกฤษทั้งหมดราว 1,500 ล้านคน เจ้าของภาษาราว 370 ถึง 390 ล้านคน ตัวเลขจริงเปลี่ยนไปทุกปีตามการปรับปรุงข้อมูล ดูสรุปได้ที่ [List of languages by total number of speakers](https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_languages_by_total_number_of_speakers)
2. คะแนนแยกทักษะ (การอ่าน การฟัง การพูด) ของดัชนีความสามารถทางภาษาอังกฤษของ EF ปี 2025: ฝรั่งเศส 555, 524, 456 เกาหลีใต้ 540, 518, 489 เม็กซิโก 455, 422, 413 ฟิลิปปินส์ 573, 567, 539 จีน 492, 436, 448 นี่เป็นเพียงไม่กี่ประเทศที่ผมตรวจสอบ ไม่ใช่ค่าเฉลี่ยของทั้งโลก ผู้เข้าทดสอบคือผู้ใหญ่ที่สมัครใจทำแบบทดสอบออนไลน์ฟรี จึงไม่ได้เป็นตัวแทนของประชากรทั้งหมด ข้อมูลนี้เหมาะจะใช้เทียบว่าการอ่าน การฟัง การพูด ทักษะไหนสูงหรือต่ำกว่ากัน ไม่เหมาะจะใช้เป็นระดับความสามารถที่แม่นยำ ดูข้อมูลได้ใน[รายงาน EF EPI 2025](https://www.ef.com/assetscdn/WIBIwq6RdJvcD9bc8RMd/cefcom-epi-site/reports/2025/ef-epi-2025-english.pdf) และหน้าคะแนนแยกทักษะของแต่ละประเทศ
3. ในปี 1978 Snow และ Hoefnagel-Höhle ติดตามผู้ที่มีภาษาอังกฤษเป็นภาษาแม่ ซึ่งเรียนรู้ภาษาดัตช์ตามธรรมชาติในเนเธอร์แลนด์ ในช่วงไม่กี่เดือนแรก วัยรุ่นและผู้ใหญ่ก้าวหน้าเร็วที่สุด ส่วนเด็กอายุสามถึงห้าขวบได้คะแนนต่ำที่สุดในทุกแบบทดสอบ เมื่อผ่านไปหนึ่งปี เด็กอายุแปดถึงสิบห้าปีทำได้ดีที่สุด ในระยะยาว คนที่เริ่มตั้งแต่เด็กมักเข้าใกล้ระดับเจ้าของภาษาได้ง่ายกว่า โดยเฉพาะเรื่องสำเนียง ดังนั้นการเริ่มช้าจึงไม่ใช่เหตุผลที่จะไม่เรียน ดู[บทคัดย่อใน ERIC](https://eric.ed.gov/?id=EJ196662)