ทำไมเราถึงถูกกำหนดมาให้โดดเดี่ยว: บทเรียนภาษาอังกฤษ

There are a few more shameful confessions to make than that we are lonely.

มีเรื่องน่าละอายไม่กี่เรื่องที่ต้องสารภาพ มากไปกว่าการยอมรับว่าเราเหงา

The basic assumption is that no respectable person could ever feel isolated, ลำดับความ

สมมติฐานพื้นฐานคือ ไม่มีบุคคลที่น่านับถือคนใดที่จะรู้สึกโดดเดี่ยวได้

unless maybe they just moved country or been widowed. การใช้คำ

เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาเพิ่งย้ายประเทศหรือเพิ่งเป็นม่าย

Yet in truth, a high degree of loneliness ลำดับความ

แต่ในความเป็นจริงแล้ว ความเหงาขั้นรุนแรง

is an inexorable part of being a sensitive, intelligent human. วลี

เป็นส่วนหนึ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของการเป็นมนุษย์ที่มีความอ่อนไหวและชาญฉลาด

It's a built-in feature of a complex existence.

มันเป็นคุณสมบัติที่ฝังแน่นอยู่ในการดำรงอยู่ที่ซับซ้อน

There are several big reasons for this.

มีเหตุผลสำคัญหลายประการสำหรับเรื่องนี้

Much of what we need recognized and confirmed by others,

หลายสิ่งที่เราต้องการให้ผู้อื่นรับรู้และยืนยัน

a lot of what it would be extremely comforting to share,

หลายสิ่งที่จะรู้สึกสบายใจอย่างยิ่งหากได้แบ่งปัน

is going to be disturbing to society at large. วลี

จะกลายเป็นเรื่องที่สร้างความไม่สบายใจให้กับสังคมโดยรวม

Many of the ideas in the recesses of our minds สำนวน

ความคิดมากมายในซอกหลืบของจิตใจเรา

are too odd, contrary, subtle, or alarming ไวยากรณ์

มักจะแปลกประหลาด ขัดแย้ง ละเอียดอ่อน หรือน่าตกใจเกินไป

to be safely revealed to anyone else.

ที่จะเปิดเผยให้ใครคนอื่นรู้ได้อย่างปลอดภัย

We face a choice between honesty and acceptability, วลี

เราเผชิญกับทางเลือกระหว่างความซื่อสัตย์และการเป็นที่ยอมรับ

and understandably, mostly choose the latter. การใช้คำ

และเป็นที่เข้าใจได้ว่า เรามักจะเลือกอย่างหลัง

It takes a lot of energy to listen to another person ไวยากรณ์

มันต้องใช้พลังงานอย่างมากในการรับฟังคนอื่น

and enter sympathetically into their experiences.

และเข้าไปมีส่วนร่วมกับประสบการณ์ของพวกเขาด้วยความเห็นอกเห็นใจ

We shouldn't blame others for their failure to focus on who we are.

เราไม่ควรตำหนิคนอื่นที่พวกเขาไม่สามารถจดจ่อกับสิ่งที่เราเป็น

They may want to meet us,

พวกเขาอาจต้องการทำความรู้จักกับเรา

but we should accept the energy with which they will keep ไวยากรณ์

แต่เราควรยอมรับถึงพลังงานที่พวกเขาใช้เพื่อคงไว้ซึ่ง

the topic of their own lives at the center of the conversation.

เรื่องราวชีวิตของพวกเขาเองให้เป็นศูนย์กลางของบทสนทนา

We must all die alone,

เราทุกคนต้องตายเพียงลำพัง

which really means that our pain is for us alone to endure.

ซึ่งนั่นหมายความว่าความเจ็บปวดของเราก็มีเพียงเราคนเดียวที่ต้องแบกรับ

Others can throw us words of encouragement,

คนอื่นอาจโยนคำพูดให้กำลังใจเราได้

but in every life, we are out on the ocean, drowning in the swell, สำนวน

แต่ในทุกช่วงชีวิต เราก็เหมือนอยู่กลางมหาสมุทร จมดิ่งลงในเกลียวคลื่น

and others, even the nice ones, are standing on the shore,

และคนอื่นๆ แม้แต่คนที่ดีๆ ก็ยังยืนอยู่บนชายฝั่ง

waving cheerily.

และโบกมือให้อย่างร่าเริง

It's deeply unlikely that we will ever find someone

เป็นไปได้ยากมากที่เราจะพบใครสักคน

on exactly the same page of the soul as us. สำนวน

ที่อยู่ในหน้าเพจเดียวกันของจิตวิญญาณกับเราอย่างพอดิบพอดี

We will long for utter congruity, วลี

เราจะโหยหาความสอดคล้องกันอย่างสมบูรณ์แบบ

but there will be constant dissonance because we appeared on the earth at different times, สำนวน

แต่จะมีความไม่ลงรอยกันเกิดขึ้นเสมอ เพราะเราปรากฏขึ้นบนโลกในเวลาที่ต่างกัน

are the product of different families and experiences,

เป็นผลผลิตของครอบครัวและประสบการณ์ที่แตกต่างกัน

and are just not made of quite the same fabric. สำนวน

และไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาจากวัสดุเดียวกันเป๊ะๆ

So, they won't be thinking just the same as us on coming out of the cinema, ไวยากรณ์

ดังนั้น พวกเขาจะไม่ได้คิดเหมือนเราตอนเดินออกจากโรงภาพยนตร์

and looking out at the night sky.

และมองขึ้นไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน

Just when we want them to say something high-flown and beautiful, การใช้คำ

ในขณะที่เราต้องการให้พวกเขาพูดอะไรที่สละสลวยและงดงาม

they will perhaps be remembering a painfully banal

พวกเขาอาจกำลังนึกถึงเรื่องที่แสนจะน่าเบื่อหน่าย

and untimely detail from an area of domestic life,

และรายละเอียดที่ไม่ถูกเวลาจากมุมใดมุมหนึ่งของชีวิตครอบครัว

or vice versa. วลี

หรือในทางกลับกัน

It is almost comic.

มันแทบจะเป็นเรื่องตลกขบขัน

We will almost certainly never meet the people

เราแทบจะไม่มีวันได้พบกับผู้คน

best qualified to understand us,

ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดที่จะเข้าใจเรา

but they do exist. ไวยากรณ์

แต่พวกเขาเหล่านั้นมีอยู่จริง

Probably, they once walked past us in the street,

บางที พวกเขาอาจเคยเดินผ่านเราไปบนถนน

though neither of us had the slightest idea of the potential for connection. วลี

ทั้งที่เราทั้งคู่ไม่ได้ตระหนักถึงความเป็นไปได้ที่จะเชื่อมโยงกันเลยแม้แต่น้อย

Or maybe, they died in Sydney 2 weeks ago,

หรือบางที พวกเขาอาจจะตายไปแล้วที่ซิดนีย์เมื่อ 2 สัปดาห์ก่อน

or wouldn't be born until the 22nd century. ไวยากรณ์

หรืออาจจะไม่เกิดมาจนกว่าจะถึงศตวรรษที่ 22

It isn't a conspiracy.

มันไม่ใช่ทฤษฎีสมคบคิดอะไรหรอก

We would just have needed a lot more luck. ไวยากรณ์

เราแค่ต้องการความโชคดีมากกว่านี้อีกสักหน่อย

The problem is sure to get worse ไวยากรณ์

ปัญหาจะยิ่งเลวร้ายลงอย่างแน่นอน

the more thoughtful and perceptive we are.

เมื่อเรามีความคิดลึกซึ้งและมีวิจารณญาณมากขึ้น

There will simply be less people like us around. ไวยากรณ์

ก็แค่จะมีคนแบบเราอยู่รอบตัวน้อยลง

It isn't a romantic myth.

มันไม่ใช่ตำนานรักโรแมนติก

Loneliness truly is a kind of tax สำนวน

ความเหงาเป็นเหมือนภาษีประเภทหนึ่งอย่างแท้จริง

we have to pay to atone วลี

ที่เราต้องจ่ายเพื่อชดเชย

for a certain complexity of mind.

ให้กับความซับซ้อนของจิตใจบางอย่าง

The desire to undress someone

ความปรารถนาที่จะปลดเปลื้องเสื้อผ้าใครสักคน

is for a long time far more urgent

ในระยะเวลานาน มักจะมีความเร่งด่วนมากกว่า

than the desire for good conversation.

ความปรารถนาที่จะมีการพูดคุยสนทนาที่ดี

And so, we end up locked in relationships กริยาวลี

และดังนั้น เราจึงลงเอยด้วยการติดอยู่ในความสัมพันธ์

with certain people we don't have much to say to วลี

กับบางคนที่เราไม่มีอะไรจะพูดคุยด้วยมากนัก

because we were once fatefully interested in the shape of their nose

เพราะครั้งหนึ่งเราเคยสนใจในรูปทรงจมูกของพวกเขาอย่างโชคชะตาบันดาล

or the color of their remarkable eyes.

หรือสีของดวงตาที่โดดเด่นของพวกเขา

And yet, despite all this, ลำดับความ

และถึงกระนั้น ท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด

we shouldn't be frightened or discomfited by our pervasive loneliness. การใช้คำ

เราก็ไม่ควรหวาดกลัวหรือรู้สึกอึดอัดกับความเหงาที่แผ่ซ่านของเรา

At an exasperated moment near the end of his life,

ในช่วงเวลาแห่งความฉุนเฉียวใกล้ถึงบั้นปลายชีวิตของเขา

the German writer Goethe, who appeared to have had a lot of friends, ไวยากรณ์

นักเขียนชาวเยอรมันอย่างเกอเธ่ ซึ่งดูเหมือนว่าจะมีเพื่อนมากมาย

exploded bitterly,

ได้ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างขมขื่นว่า

"No one has ever properly understood me. ลำดับความ

"ไม่เคยมีใครเข้าใจฉันอย่างแท้จริงเลย

I have never fully understood anyone.

ฉันก็ไม่เคยเข้าใจใครอย่างถ่องแท้

No one understands anyone else."

ไม่มีใครเข้าใจใครคนอื่นได้หรอก"

It was a helpful outburst from such a great man.

มันเป็นการระเบิดอารมณ์ที่เป็นประโยชน์จากชายผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้

It isn't our fault.

มันไม่ใช่ความผิดของเรา

A degree of distance and mutual incomprehension

ระดับของความห่างเหินและความไม่เข้าใจซึ่งกันและกัน

isn't a sign that life has gone wrong. กริยาวลี

ไม่ใช่สัญญาณที่บ่งบอกว่าชีวิตกำลังดำเนินไปในทางที่ผิด

It's what we should expect from the very start.

มันคือสิ่งที่เราควรคาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม

And when we do, benefits can follow. ไวยากรณ์

และเมื่อเราทำเช่นนั้น ประโยชน์ต่างๆ ก็ตามมาได้

Once we accept loneliness, we can get creative. ไวยากรณ์

เมื่อเรายอมรับความเหงา เราก็สามารถมีความคิดสร้างสรรค์ได้

We can start to send out messages in a bottle. สำนวน

เราสามารถเริ่มส่งข้อความใส่ขวดลอยทะเล

We can sing, write poetry, produce books and blogs,

เราสามารถร้องเพลง เขียนบทกวี ผลิตหนังสือและบล็อก

activities stemming from the realization วลี

กิจกรรมเหล่านี้ล้วนเกิดจากการตระหนักรู้

that people around us won't ever fully get us, การใช้คำ

ที่ว่าคนรอบข้างจะไม่มีวันเข้าใจเราอย่างถ่องแท้

but that others, separated across time and space, ไวยากรณ์

แต่คนอื่นๆ ที่ถูกแบ่งแยกด้วยเวลาและสถานที่

might just.

อาจจะเข้าใจก็ได้

The history of art is the record of people

ประวัติศาสตร์ของศิลปะคือบันทึกของผู้คน

who couldn't find anyone in the vicinity to talk to.

ที่ไม่สามารถหาใครในบริเวณใกล้เคียงเพื่อพูดคุยด้วยได้

And we can take up the coded offer of intimacy, สำนวน

และเราสามารถรับเอาข้อเสนอแห่งความใกล้ชิดที่ถูกเข้ารหัสไว้

in say the words of a Roman poet who died in 10 BC,

ตัวอย่างเช่นในถ้อยคำของกวีชาวโรมันผู้เสียชีวิตเมื่อ 10 ปีก่อนคริสตกาล

or the lyrics of a singer who described just our blues

หรือเนื้อเพลงของนักร้องที่อธิบายถึงความเศร้าหมองของเราได้อย่างตรงจุด

in a recording from Nashville in 1963.

ในบันทึกเสียงจากแนชวิลล์ในปี 1963

Loneliness makes us more capable of true intimacy,

ความเหงาทำให้เรามีความสามารถมากขึ้นที่จะมีความใกล้ชิดอย่างแท้จริง

if ever better opportunities do come along. ไวยากรณ์

หากมีโอกาสที่ดีกว่าเข้ามาหาเรา

It heightens the conversations we have with ourselves.

มันยกระดับบทสนทนาที่เรามีกับตัวเอง

It gives us a character.

มันทำให้เรามีคาแรคเตอร์

We don't repeat what everyone else thinks.

เราไม่ได้พูดซ้ำในสิ่งที่คนอื่นคิด

We develop a point of view.

เราพัฒนามุมมองของตัวเอง

We might be isolated for now,

ตอนนี้เราอาจจะโดดเดี่ยว

but we'll be capable of far closer,

แต่เราจะสามารถสร้างสายใยที่ใกล้ชิด

more interesting bonds

และน่าสนใจยิ่งขึ้น

with anyone we do eventually locate.

กับใครก็ตามที่เราได้เจอในท้ายที่สุด

Loneliness renders us elegant and strangely alluring. การใช้คำ

ความเหงาทำให้เราสง่างามและมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด

It suggests there's more about us to understand

มันบ่งบอกว่ายังมีสิ่งต่างๆ ในตัวเราอีกมากที่รอให้ทำความเข้าใจ

than the normal patterns of social intercourse can accommodate, การใช้คำ

เกินกว่าที่รูปแบบปฏิสัมพันธ์ทางสังคมปกติจะรองรับได้

which is something we can take pride in.

ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เราสามารถภาคภูมิใจได้

A sense of isolation truly is,

ความรู้สึกโดดเดี่ยวนั้นแท้จริงแล้วคือ

as we suspect but usually prevent ourselves from feeling

อย่างที่เราสงสัยแต่มักจะห้ามไม่ให้ตัวเองรู้สึก

from fear of arrogance,

เพราะกลัวว่าจะดูเย่อหยิ่ง

a sign of depth.

นั่นคือสัญญาณของความลึกซึ้ง

When we admit our loneliness,

เมื่อเรายอมรับความเหงาของเรา

we are signing up to a club สำนวน

เราก็กำลังสมัครเข้าชมรม

that includes the people we know

ที่รวมถึงผู้คนที่เราคุ้นเคย

from the paintings of Edward Hopper, วัฒนธรรม

จากภาพวาดของ Edward Hopper

the poems of Baudelaire,

บทกวีของ Baudelaire

and the songs of Leonard Cohen.

และบทเพลงของ Leonard Cohen

Lonely, we enter a long and grand tradition. ไวยากรณ์

ด้วยความเหงา เราได้ก้าวเข้าสู่ธรรมเนียมปฏิบัติที่ยาวนานและยิ่งใหญ่

We find ourselves surprisingly in great company. สำนวน

เราพบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่ยอดเยี่ยมอย่างน่าประหลาดใจ

Enduring loneliness is almost invariably better

การอดทนต่อความเหงาย่อมดีกว่าแทบทุกครั้ง

than suffering the compromises of false community.

ดีกว่าต้องทนทุกข์กับการประนีประนอมในสังคมที่จอมปลอม

Loneliness is simply a price we may have to pay

ความเหงาก็เป็นเพียงราคาที่เราอาจต้องจ่าย

for holding on to a sincere, ambitious view กริยาวลี

เพื่อยึดมั่นในมุมมองที่จริงใจและมุ่งมั่น

of what companionship must and could be. ไวยากรณ์

ว่ามิตรภาพจะต้องและสามารถเป็นเช่นไรได้บ้าง