ทำไมชาวกรีกโบราณถึงมองไม่เห็นสีน้ำเงิน: บทเรียนภาษาอังกฤษ

Why is the sky blue?

ทำไมท้องฟ้าถึงเป็นสีฟ้า?

It's one of the most common questions asked by both kids and adults, ไวยากรณ์

นี่เป็นหนึ่งในคำถามที่ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ถามกันบ่อยที่สุด

unless you're from ancient Greece. ไวยากรณ์

เว้นแต่ว่าคุณจะมาจากกรีกโบราณ

I know, I know, น้ำเสียง/เจตนา

รู้แล้วน่า รู้แล้ว

you'd think the country that is now ubiquitously known น้ำเสียง/เจตนา

คุณคงคิดว่าประเทศซึ่งทุกวันนี้ขึ้นชื่อไปทั่ว

for beautiful blue rooftops,

เรื่องหลังคาสีน้ำเงินแสนสวย

crystal blue waters,

ผืนน้ำสีฟ้าใสราวคริสตัล

and a blue flag would have a longer history with the color.

และธงสีน้ำเงิน น่าจะมีประวัติศาสตร์ผูกพันกับสีนี้มายาวนานกว่านี้

But if you were to read Homer, โน้ต

แต่ถ้าคุณได้อ่านงานของโฮเมอร์

uh not that one,

เอ่อ ไม่ใช่คนนั้นนะ

the famous ancient Greek writer from the 8th century BC,

นักเขียนกรีกโบราณผู้โด่งดังจากศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล

you'd notice that the word blue isn't mentioned once

คุณจะสังเกตว่าไม่มีการกล่าวถึงคำว่า “สีน้ำเงิน” เลยแม้แต่ครั้งเดียว

through thousands of pages of the Iliad and the Odyssey.

ตลอดหลายพันหน้าของมหากาพย์อีเลียดและโอดิสซีย์

Black is mentioned 170 times,

มีการกล่าวถึงสีดำ 170 ครั้ง

white 100,

สีขาว 100 ครั้ง

red 13 times,

สีแดง 13 ครั้ง

yellow and green each around 10,

สีเหลืองกับสีเขียวอย่างละประมาณ 10 ครั้ง

but blue never appears.

แต่สีน้ำเงินไม่ปรากฏเลย

What's weirder is that Homer describes things that we would normally call blue, ลำดับความ

ที่แปลกยิ่งกว่าคือ โฮเมอร์บรรยายสิ่งที่ปกติเราจะเรียกว่าเป็นสีน้ำเงิน

like the ocean,

อย่างมหาสมุทร

as wine dark. วัฒนธรรม

ว่ามีสีเข้มดุจไวน์

He even calls honey green and sheep violet.

เขาถึงกับเรียกน้ำผึ้งว่าสีเขียว และเรียกแกะว่าสีม่วง

For a while,

อยู่ช่วงหนึ่ง

some suggested that maybe the ancient Greeks just saw colors different than we do,

บางคนเสนอว่า ชาวกรีกโบราณอาจมองเห็นสีต่างจากเรา

or maybe they were all colorblind.

หรือบางทีพวกเขาอาจตาบอดสีกันทั้งหมด

But we now know that color vision developed around 30 million years ago,

แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่า ความสามารถในการมองเห็นสีวิวัฒนาการขึ้นเมื่อราว 30 ล้านปีก่อน

so that's not it. น้ำเสียง/เจตนา

เรื่องนั้นจึงไม่ใช่คำตอบ

It gets even crazier.

เรื่องนี้ยิ่งเหลือเชื่อเข้าไปอีก

As historians and researchers began looking into other ancient civilizations, กริยาวลี

เมื่อนักประวัติศาสตร์และนักวิจัยเริ่มศึกษาอารยธรรมโบราณอื่น ๆ

they realized the same thing.

พวกเขาก็พบสิ่งเดียวกัน

Almost none of them used the word blue.

แทบไม่มีอารยธรรมไหนใช้คำว่า “สีน้ำเงิน”

From Icelandic texts to ancient Indian epics

ตั้งแต่งานเขียนจากไอซ์แลนด์ ไปจนถึงมหากาพย์อินเดียโบราณ

dating to about four millennia ago,

ที่มีอายุย้อนกลับไปราวสี่พันปี

to ancient Chinese writings,

รวมถึงงานเขียนจีนโบราณ

and even the original Hebrew Bible,

และแม้แต่คัมภีร์ไบเบิลภาษาฮีบรูฉบับดั้งเดิม

all of them fail to mention blue once,

ทุกแหล่งล้วนไม่กล่าวถึงสีน้ำเงินเลยแม้แต่ครั้งเดียว

while all of them mention black, white, and red,

ขณะที่ทุกแหล่งกล่าวถึงสีดำ สีขาว และสีแดง

and many, the Bible included,

และหลายแหล่ง รวมทั้งคัมภีร์ไบเบิล

also mention green and yellow.

ยังกล่าวถึงสีเขียวและสีเหลืองด้วย

Again, it's not like they don't talk about things that we would call blue. น้ำเสียง/เจตนา

ย้ำอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่พูดถึงสิ่งที่เราเรียกว่าสีน้ำเงิน

They describe the ocean as wide, stormy, silent,

พวกเขาบรรยายมหาสมุทรว่ากว้างใหญ่ มีพายุ และเงียบสงบ

but never blue.

แต่ไม่เคยบอกว่าเป็นสีน้ำเงิน

It wasn't until the mid-1800s ไวยากรณ์

จนกระทั่งกลางคริสต์ศตวรรษที่ 19

that linguists began to analyze the history of languages

นักภาษาศาสตร์จึงเริ่มวิเคราะห์ประวัติศาสตร์ของภาษา

and found something peculiar.

และค้นพบบางอย่างที่แปลกประหลาด

In every culture,

ในทุกวัฒนธรรม

black and white are first,

สีดำและสีขาวจะมาก่อน

then the first color to enter the language is always red, การใช้คำ

จากนั้น สีแรกที่เข้ามาในภาษาจะเป็นสีแดงเสมอ

then yellow follows,

ตามมาด้วยสีเหลือง

then green,

แล้วจึงเป็นสีเขียว

and then blue is the final color to enter language

จากนั้นสีน้ำเงินจึงเป็นสีสุดท้ายที่เข้ามาในภาษา

in every single culture.

ของทุกวัฒนธรรมโดยไม่มีข้อยกเว้น

Over the years, researchers have found some minor exceptions with the middle order,

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นักวิจัยพบข้อยกเว้นเล็กน้อยเกี่ยวกับลำดับช่วงกลาง

so green and yellow,

อย่างลำดับของสีเขียวกับสีเหลือง

but red is always first,

แต่สีแดงจะมาก่อนเสมอ

and blue is always last in every single language.

และสีน้ำเงินจะมาทีหลังสุดในทุกภาษาโดยไม่มีข้อยกเว้น

So why this order?

แล้วทำไมลำดับถึงเป็นแบบนี้?

There's two main theories. ไวยากรณ์

มีทฤษฎีหลักอยู่สองข้อ

First, the evolutionary explanation is simple.

ข้อแรก คำอธิบายในเชิงวิวัฒนาการนั้นเรียบง่าย

Black and white help distinguish between night and day, วลี

สีดำและสีขาวช่วยแยกแยะกลางคืนกับกลางวัน

light and dark,

แสงสว่างกับความมืด

and are the most clear and useful,

ทั้งยังชัดเจนและมีประโยชน์ที่สุด

so every culture has those.

ทุกวัฒนธรรมจึงมีคำเรียกสีเหล่านี้

Then red.

จากนั้นคือสีแดง

It's often associated with blood or danger.

สีนี้มักเชื่อมโยงกับเลือดหรืออันตราย

Even human faces and communication use red through the galvanic skin response, การใช้คำ

แม้แต่ใบหน้าและการสื่อสารของมนุษย์ก็ใช้สีแดงผ่านการตอบสนองทางไฟฟ้าของผิวหนัง

like when you blush or are stressed.

อย่างเวลาที่คุณหน้าแดงหรือเครียด

Green and yellow entered language as the need to distinguish between ripe and unripe foods,

สีเขียวและสีเหลืองเข้ามาในภาษา เมื่อจำเป็นต้องแยกอาหารที่สุกงอมออกจากอาหารที่ยังดิบ

and blue?

แล้วสีน้ำเงินล่ะ?

There's very few blue things that we actually interact with.

สิ่งที่เป็นสีน้ำเงินซึ่งเราต้องข้องเกี่ยวด้วยจริง ๆ มีน้อยมาก

Blue fruits are pretty rare,

ผลไม้สีน้ำเงินค่อนข้างหายาก

blue animals are rare too,

สัตว์สีน้ำเงินก็หายากเช่นกัน

and when they are blue,

และเมื่อพวกมันดูเป็นสีน้ำเงิน

it's often not a pigment, ไวยากรณ์

สีนั้นก็มักไม่ได้มาจากเม็ดสี

but a sort of light illusion,

แต่เป็นภาพลวงตาจากแสงชนิดหนึ่ง

like in butterflies.

อย่างเช่นที่เห็นในผีเสื้อ

Even the modern European language words for blue

แม้แต่คำเรียกสีน้ำเงินในภาษายุโรปสมัยใหม่

are derived from ancient words for black or green. วลี

ก็ยังมีรากมาจากคำโบราณที่หมายถึงสีดำหรือสีเขียว

The second explanation suggests that these words don't enter language

คำอธิบายข้อที่สองเสนอว่า คำเรียกสีเหล่านี้จะยังไม่เข้ามาในภาษา

until humans could make them.

จนกว่ามนุษย์จะสร้างสีเหล่านั้นขึ้นมาได้

Red being the easiest and most accessible color,

โดยสีแดงเป็นสีที่ทำได้ง่ายและเข้าถึงได้มากที่สุด

because you can just take a piece of dry clay and use it as a crayon.

เพราะคุณแค่หยิบดินเหนียวแห้งก้อนหนึ่งมาใช้วาดเหมือนสีเทียนได้เลย

If you think of cave drawings,

ถ้าคุณนึกถึงภาพวาดตามผนังถ้ำ

for example,

ตัวอย่างเช่น

there's a lot of black and red in them.

ในนั้นจะมีสีดำและสีแดงอยู่มาก

But blue?

แล้วสีน้ำเงินล่ะ?

It's one of the hardest colors to create.

นี่เป็นหนึ่งในสีที่สร้างขึ้นได้ยากที่สุด

For thousands of years,

เป็นเวลาหลายพันปี

nobody had it except the Egyptians,

ไม่มีใครมีสีนี้ใช้เลย นอกจากชาวอียิปต์

and they had a word for it.

และพวกเขาก็มีคำเรียกมัน

So does this mean that ancient people couldn't see those colors

ถ้าอย่างนั้น นี่หมายความว่าคนโบราณมองไม่เห็นสีเหล่านั้น

before they had a word for it?

ก่อนที่พวกเขาจะมีคำเรียกมันอย่างนั้นหรือ?

Not exactly. น้ำเสียง/เจตนา

ก็ไม่เชิง

Early humans would have considered colors as simply hues of black,

มนุษย์ยุคแรกคงถือว่าสีต่าง ๆ เป็นเพียงเฉดของสีดำ

white, or red,

สีขาว หรือสีแดงเท่านั้น

which sounds kind of crazy,

ซึ่งฟังดูบ้าทีเดียว

but there's actually modern-day evidence for this.

แต่จริง ๆ แล้วมีหลักฐานในปัจจุบันรองรับเรื่องนี้

If you look at these 12 colors,

ถ้าคุณมองสีทั้ง 12 ช่องนี้

can you spot the one that's different?

คุณดูออกไหมว่าช่องไหนแตกต่าง?

You might think clearly it's this one.

คุณคงคิดว่าเห็นชัด ๆ ว่าคือช่องนี้

But when presented with a similar chart, ไวยากรณ์

แต่เมื่อนำแผนภาพคล้ายกันนี้ไปให้ดู

the Himba people of Namibia, วัฒนธรรม

ชาวฮิมบาในนามิเบีย

who don't have a separate word for blue,

ซึ่งไม่มีคำแยกเฉพาะสำหรับสีน้ำเงิน

take longer to point out this distinction. กริยาวลี

ต้องใช้เวลานานกว่าจะชี้ให้เห็นความแตกต่างนี้

On the contrary, ลำดับความ

ตรงกันข้าม

when looking at green colors,

เมื่อมองเฉดสีเขียว

they are more quickly able to note the difference

พวกเขากลับสังเกตความแตกต่างได้รวดเร็วกว่า

that we wouldn't catch as quickly.

ซึ่งเราจะมองไม่ออกเร็วเท่าพวกเขา

This one.

ก็คือช่องนี้

And this is because they have more words for types of green

และนี่เป็นเพราะพวกเขามีคำเรียกสีเขียวชนิดต่าง ๆ มากกว่า

than we do in English. ไวยากรณ์

ที่เรามีอยู่ในภาษาอังกฤษ

In fact,

ที่จริงแล้ว

one of their color categories clumps some types of blue and green together, กริยาวลี

หมวดหมู่สีหนึ่งของพวกเขาจัดสีน้ำเงินกับสีเขียวบางเฉดไว้ในกลุ่มเดียวกัน

while they have other color categories for different greens still.

ขณะที่ยังมีหมวดหมู่สีอื่น ๆ สำหรับสีเขียวเฉดต่าง ๆ อีก

In the 1890s,

ในคริสต์ทศวรรษ 1890

anthropologists discovered that indigenous islanders in New Guinea

นักมานุษยวิทยาค้นพบว่า ชนพื้นเมืองชาวเกาะในนิวกินี

described the sky as black or dirty like water, วลี

บรรยายท้องฟ้าว่าเป็นสีดำ หรือดูสกปรกเหมือนน้ำ

which if you think about it, น้ำเสียง/เจตนา

ซึ่งถ้าลองคิดดู

isn't that surprising.

ก็ไม่ได้น่าแปลกใจขนาดนั้น

Even if you look at a color picker in Photoshop,

แม้แต่เมื่อคุณดูเครื่องมือเลือกสีใน Photoshop

it's clear that a dark or navy blue isn't actually that far from being black, ไวยากรณ์

ก็เห็นชัดว่าสีน้ำเงินเข้มหรือสีกรมท่า จริง ๆ แล้วไม่ได้ห่างจากสีดำเท่าไร

and is quite far from other hues which we would still call blue.

และกลับห่างจากเฉดอื่น ๆ ที่เราก็ยังเรียกว่าสีน้ำเงินอยู่มาก

In that sense, ลำดับความ

ในแง่นั้น

black would have been a much broader term for early and ancient humans. ไวยากรณ์

คำว่า “สีดำ” คงครอบคลุมความหมายกว้างกว่ามากสำหรับมนุษย์ยุคแรกและคนโบราณ

It's kind of like how these are all shades of red.

ก็คล้ายกับที่ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเฉดของสีแดง

We wouldn't call them different colors necessarily,

เราไม่จำเป็นต้องเรียกทั้งหมดนี้ว่าเป็นคนละสี

but this in English we call pink.

แต่สีนี้ ในภาษาอังกฤษเราเรียกว่า “pink”

Even though it's technically just another shade of red,

แม้ว่าในทางเทคนิค มันจะเป็นเพียงอีกเฉดหนึ่งของสีแดง

we've decided to categorize it as separate,

แต่เราเลือกจัดให้มันเป็นหมวดหมู่แยกต่างหาก

and as a result, it's different in our minds.

ผลก็คือ ในความคิดของเรา มันจึงกลายเป็นคนละสี

Of course,

แน่นอนว่า

even if we didn't name it pink, ไวยากรณ์

ต่อให้เราไม่ได้ตั้งชื่อมันว่า “pink”

we'd still be able to see that it's a different color,

เราก็ยังมองออกว่ามันเป็นสีที่ต่างออกไป

a lighter hue,

เป็นเฉดที่อ่อนกว่า

but ultimately we'd consider it a form of red.

แต่ท้ายที่สุด เราก็คงมองว่ามันเป็นรูปแบบหนึ่งของสีแดง

Now you might be thinking this just seems semantic. ลำดับความ

ตอนนี้คุณอาจคิดว่า นี่ก็แค่เรื่องของคำเรียก

So what? น้ำเสียง/เจตนา

แล้วมันสำคัญยังไง?

They have different names.

พวกเขาก็แค่มีชื่อเรียกต่างกัน

There's no functional difference in the actual color we're seeing.

สีจริงที่เราเห็นไม่ได้มีความแตกต่างในทางปฏิบัติเลย

But neuroscience has found that to be untrue. ไวยากรณ์

แต่ประสาทวิทยาศาสตร์พบว่านั่นไม่จริง

Turns out, ลำดับความ

กลายเป็นว่า

and this is mind-blowing,

และเรื่องนี้ชวนตะลึงมาก

that language trains our brain to see colors differently.

ภาษาฝึกให้สมองของเรามองเห็นสีแตกต่างออกไป

What this means is once we have a new word for a color, ลำดับความ

นั่นหมายความว่า เมื่อเรามีคำใหม่สำหรับเรียกสีหนึ่ง

there's a feedback loop in the brain, การใช้คำ

จะเกิดวงจรป้อนกลับในสมอง

and this exaggerates the differences between those colors,

และวงจรนี้จะขยายความแตกต่างระหว่างสีเหล่านั้นให้เด่นชัดขึ้น

especially at the border areas between them.

โดยเฉพาะบริเวณรอยต่อระหว่างสี

We get used to calling these colors as distinct hues, ไวยากรณ์

เราเคยชินกับการเรียกสีเหล่านี้ว่าเป็นคนละเฉดกัน

and as a result the brain more aptly sees them as distinct hues.

ผลก็คือ สมองมองแยกมันเป็นคนละเฉดได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

Without the word, ไวยากรณ์

หากไม่มีคำนั้น

you would still see the color,

คุณก็ยังมองเห็นสีนั้นอยู่

but you wouldn't notice or contextualize it in the same way.

แต่คุณจะไม่สังเกตหรือทำความเข้าใจมันในบริบทแบบเดียวกัน

If that still feels bizarre,

หากเรื่องนี้ยังฟังดูประหลาด

because I know it did for me,

เพราะผมเองก็เคยรู้สึกแบบนั้น

think about learning a new language.

ลองนึกถึงตอนเรียนภาษาใหม่

At first,

ในช่วงแรก

everything just looks or sounds like gibberish.

ทุกอย่างดูหรือฟังเหมือนภาษาที่ไม่รู้เรื่องไปหมด

You can't tell the verbs apart from the nouns, กริยาวลี

คุณแยกไม่ออกว่าอะไรคือคำกริยา อะไรคือคำนาม

let alone one word from the next, ลำดับความ

นับประสาอะไรกับการแยกคำหนึ่งออกจากอีกคำ

because you are just learning.

เพราะคุณเพิ่งเริ่มเรียน

But slowly,

แต่ทีละน้อย

over time,

เมื่อเวลาผ่านไป

your brain starts to pick up on these categories and patterns กริยาวลี

สมองของคุณจะเริ่มจับหมวดหมู่และรูปแบบเหล่านี้ได้

and can recognize minor differences much faster.

และแยกแยะความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้เร็วขึ้นมาก

It's not like you couldn't tell the words were different before,

ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้คุณดูไม่ออกว่าคำเหล่านั้นต่างกัน

but it all sort of blended together. กริยาวลี

แต่ทุกอย่างเหมือนจะกลืนปนกันไปหมด

Once you become more familiar with it,

เมื่อคุณคุ้นเคยกับมันมากขึ้น

you start to see and hear those words much more clearly.

คุณก็จะเริ่มมองเห็นและได้ยินคำเหล่านั้นชัดเจนขึ้นมาก

Honestly, it's kind of like when I learn a new English word,

พูดตามตรง มันก็คล้ายกับตอนที่ผมเรียนรู้ศัพท์ภาษาอังกฤษคำใหม่

and then suddenly I hear it everywhere,

แล้วจู่ ๆ ก็ได้ยินคำนั้นไปทั่ว

I see it everywhere.

มองไปทางไหนก็เห็นคำนั้น

But the truth is,

แต่ความจริงคือ

I probably came across that word before, กริยาวลี

ก่อนหน้านั้นผมก็น่าจะเคยเจอคำนั้นมาแล้ว

but just didn't notice it.

เพียงแต่ไม่ได้สังเกต

But now that I've truly learned the word, ไวยากรณ์

แต่ตอนนี้ เมื่อผมได้เรียนรู้คำนั้นจริง ๆ แล้ว

the feedback loop is there,

วงจรป้อนกลับก็เกิดขึ้น

and so I truly notice it.

ผมจึงสังเกตเห็นมันได้จริง ๆ

It's a wild example of how our amazing brains

นี่เป็นตัวอย่างสุดเหลือเชื่อว่าสมองอันน่าทึ่งของเรา

have allowed us to create language,

ทำให้เราสร้างภาษาขึ้นมาได้อย่างไร

but then that language turned back around สำนวน

แต่แล้วภาษานั้นก็ย้อนกลับมา

and has an impact on brain function.

และส่งผลต่อการทำงานของสมอง

Not only is our perception of the world an illusion, ไวยากรณ์

การรับรู้โลกของเราไม่เพียงเป็นภาพลวงตา

our brains are an active part of creating it.

แต่สมองยังมีส่วนอย่างแข็งขันในการสร้างมันขึ้นมาด้วย

Thank you so much for watching.

ขอบคุณมากที่รับชม

I hope you found it as interesting as I genuinely did.

หวังว่าคุณจะรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจพอ ๆ กับที่ผมรู้สึกจริง ๆ

If you like our videos,

ถ้าคุณชอบวิดีโอของเรา

make sure you're subscribed,

อย่าลืมกดติดตามช่อง

make sure you leave a like on this video,

และอย่าลืมกดถูกใจวิดีโอนี้

and you can join our mailing list

คุณยังสมัครรับอีเมลข่าวสารของเราได้

with the link in the description.

ผ่านลิงก์ในคำอธิบาย

Otherwise,

ถ้าไม่มีอะไรแล้ว

we will see you next time for a new science video.

ไว้พบกันครั้งหน้าในวิดีโอวิทยาศาสตร์ตอนใหม่

Peace.

พีซ!