คุณไม่ได้อยู่ที่ที่คุณคิดว่าคุณอยู่: บทเรียนภาษาอังกฤษ

Look around you.

ลองมองไปรอบๆ ตัวคุณ

Where are you?

คุณอยู่ที่ไหน?

Where is this place you're occupying?

สถานที่ที่คุณอยู่ตอนนี้คือที่ไหน?

Somewhere in a room, maybe in a city,

ที่ไหนสักแห่งในห้อง บางทีอาจจะในเมือง

on a continent, on a planet orbiting a star in a galaxy among billions.

บนทวีป บนดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวฤกษ์ในกาแล็กซีหนึ่งในหลายพันล้านแห่ง

But where is all of that?

แต่ทั้งหมดนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ?

While this may feel like a daft question,

แม้ว่านี่อาจฟังดูเป็นคำถามที่ไร้สาระ

it turns out that the concept of an absolute position is something humans made up. ลำดับความ

แต่ปรากฏว่าแนวคิดเรื่องตำแหน่งสัมบูรณ์นั้นเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น

In a nutshell, สำนวน

พูดสั้นๆ ก็คือ

the universe is a big bag of space that has things in it.

จักรวาลคือถุงพื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีสิ่งต่างๆ อยู่ในนั้น

If someone removed all these things,

หากมีใครเอาสิ่งเหล่านี้ออกไปจนหมด

the stars and planets and black holes and dust,

ทั้งดวงดาว ดาวเคราะห์ หลุมดำ และฝุ่นผง

there would just be empty space left.

ก็จะมีเพียงพื้นที่ว่างเปล่าหลงเหลืออยู่

In empty space, the concept of having a position loses all meaning. วลี

ในพื้นที่ว่างเปล่า แนวคิดของการมีตำแหน่งจะสูญเสียความหมายไปโดยสิ้นเชิง

Empty space is uniform, the same everywhere.

พื้นที่ว่างเปล่ามีความสม่ำเสมอ เหมือนกันไปหมดทุกที่

The space we occupy is not like a stage under our feet. สำนวน

พื้นที่ที่เราครอบครองอยู่นั้น ไม่เหมือนเวทีที่อยู่ใต้เท้าของเรา

We can't mark specific points or staple something to space-time as an anchor. สำนวน

เราไม่สามารถระบุจุดเฉพาะเจาะจง หรือเย็บอะไรบางอย่างติดกับกาลอวกาศเป็นสมอเรือได้

Without things, there is no position.

ถ้าไม่มีสิ่งของ ก็จะไม่มีตำแหน่ง

We are really ever only at a position in relation to something else,

แท้จริงแล้ว เรามักจะอยู่ในตำแหน่งที่สัมพันธ์กับสิ่งอื่นเสมอ

which also means that things we take for granted สำนวน

ซึ่งนั่นก็หมายความว่าสิ่งที่เรามองว่าเป็นเรื่องปกติ

like up and down are actually relative too.

อย่างเช่นบนและล่าง แท้จริงแล้วมันก็เป็นเรื่องสัมพัทธ์เช่นกัน

Okay, let's fill the universe up with things again

เอาล่ะ มาเติมเต็มจักรวาลด้วยสิ่งต่างๆ กันอีกครั้ง

and try to find out where you are right now กริยาวลี

แล้วพยายามค้นหาว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน

relative to everything else.

เมื่อเทียบกับสิ่งอื่นๆ ทั้งหมด

Let's start this video at a familiar place ลำดับความ

มาเริ่มวิดีโอนี้ในสถานที่ที่คุ้นเคยกันก่อน

and then get increasingly weird.

แล้วจากนั้นมันจะเริ่มแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

From your perspective,

จากมุมมองของคุณ

the world is seemingly flat and you can move in three dimensions.

ดูเหมือนว่าโลกนี้แบนราบ และคุณสามารถเคลื่อนที่ในสามมิติได้

It's what physicists call a frame of reference, การใช้คำ

นั่นคือสิ่งที่นักฟิสิกส์เรียกว่ากรอบอ้างอิง

the perspective you have of the universe

ซึ่งก็คือมุมมองที่คุณมีต่อจักรวาล

and how you see things moving around you,

และวิธีที่คุณมองเห็นสิ่งต่างๆ เคลื่อนที่รอบตัวคุณ

where your up and down is.

รวมถึงทิศบนและทิศล่างของคุณอยู่ตรงไหน

Your frame of reference is correct for you,

กรอบอ้างอิงของคุณถูกต้องสำหรับคุณ

but not for the rest of the universe.

แต่ไม่ถูกต้องสำหรับส่วนอื่นของจักรวาล

Around 5 km from you,

ห่างจากคุณไปประมาณ 5 กิโลเมตร

where the horizon begins,

ตรงที่เส้นขอบฟ้าเริ่มต้นขึ้น

the ground noticeably curves away from you.

พื้นดินจะโค้งงอออกห่างจากคุณอย่างเห็นได้ชัด

If you could see through the ground, ไวยากรณ์

ถ้าคุณมองทะลุพื้นดินได้

you'd see people from below or sideways.

คุณจะเห็นผู้คนจากด้านล่างหรือด้านข้าง

But they don't fall down off the planet

แต่พวกเขาไม่ร่วงตกลงไปจากโลก

because gravity doesn't actually pull them down.

เพราะแรงโน้มถ่วงไม่ได้ดึงพวกเขากระชากลงมาจริงๆ

Down is an illusion of your reference frame.

ทิศลงเป็นเพียงภาพลวงตาจากกรอบอ้างอิงของคุณ

To Earth's reference frame,

สำหรับกรอบอ้างอิงของโลก

gravity just pulls in.

แรงโน้มถ่วงเพียงแค่ดึงเข้าหาศูนย์กลาง

But for humans, there is an up and down

แต่สำหรับมนุษย์แล้ว มีทิศบนและทิศล่าง

because within our frame of reference, that just makes sense,

เพราะภายในกรอบอ้างอิงของเรา นั่นถือว่าสมเหตุสมผล

which is also why we think that the planet itself has an up and down,

ซึ่งก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงคิดว่าดาวเคราะห์ดวงนี้เองก็มีทิศบนและล่าง

north and south,

มีเหนือและใต้

and we made our maps accordingly.

และเราก็สร้างแผนที่ตามนั้น

But an observer looking at the solar system might disagree.

แต่ผู้สังเกตที่มองมายังระบบสุริยะอาจไม่เห็นด้วย

Our maps make sense to us because we're used to them, ไวยากรณ์

แผนที่ของเราสมเหตุสมผลสำหรับเรา เพราะเราคุ้นเคยกับมัน

not because they are correct.

ไม่ใช่เพราะว่ามันถูกต้อง

Okay, so this is step one.

โอเค นั่นคือขั้นแรก

Your position on what feels like a flat surface,

ตำแหน่งของคุณบนสิ่งที่รู้สึกเหมือนเป็นพื้นผิวราบเรียบ

but is actually a sphere.

แต่จริงๆ แล้วเป็นทรงกลม

But this sphere is always moving,

แต่ทรงกลมนี้ก็เคลื่อนที่อยู่ตลอดเวลา

never staying in one position.

ไม่เคยหยุดนิ่งอยู่ในตำแหน่งเดียว

Earth is orbiting a star,

โลกโคจรรอบดาวฤกษ์ดวงหนึ่ง

the sun at the center of the solar system.

นั่นคือดวงอาทิตย์ที่ใจกลางระบบสุริยะ

While we usually imagine this as pretty orderly,

แม้เรามักจะจินตนาการว่านี่เป็นระเบียบเรียบร้อยดี

someone looking at us from the outside would see something pretty messy.

แต่คนที่มองมาที่เราจากภายนอก จะเห็นบางอย่างที่ค่อนข้างยุ่งเหยิง

To see this more clearly,

เพื่อให้เห็นเรื่องนี้ชัดเจนขึ้น

we'll exaggerate all these movements.

เราจะขยายการเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้ให้เกินจริง

This is not to scale. วลี

นี่ไม่ได้สร้างตามสัดส่วนจริงนะ

First of all, our orbit really is an ellipse,

ประการแรก วงโคจรของเราจริงๆ แล้วเป็นวงรี

so we spend half the year sinking a little bit closer to the sun, ไวยากรณ์

ดังนั้นเราจึงใช้เวลาครึ่งปี จมลึกลงไปใกล้ดวงอาทิตย์อีกนิด

speeding up,

ซึ่งจะมีความเร็วเพิ่มขึ้น

and half the year rising up a bit and slowing down.

และใช้เวลาอีกครึ่งปี ลอยสูงขึ้นมานิดหน่อยและช้าลง

And the ellipse itself changes its shape every 100,000 years too.

และตัววงรีเองก็เปลี่ยนรูปร่างทุกๆ 100,000 ปีด้วยเช่นกัน

And in another cycle of 112,000 years,

และในอีกรอบวัฏจักร 112,000 ปี

the ellipse itself is drifting,

ตัววงรีเองก็จะเคลื่อนที่เลื่อนลอยไป

which at least creates a beautiful shape.

ซึ่งอย่างน้อยก็สร้างรูปร่างที่สวยงาม

In the end, we get an orbital path

ท้ายที่สุด เราก็ได้เส้นทางวงโคจร

that looks like a wobbly circle with wavy edges.

ที่ดูเหมือนวงกลมโยกเยกและมีขอบเป็นคลื่น

And it gets worse

และมันจะแย่ลงไปอีก

as the moon now starts to mess things up too. กริยาวลี

เพราะตอนนี้ดวงจันทร์เริ่มเข้ามาทำให้วุ่นวายด้วย

As the moon is a pretty massive thing,

เนื่องจากดวงจันทร์เป็นสิ่งที่มีมวลค่อนข้างมาก

it pulls on Earth.

มันจึงออกแรงดึงดูดโลก

Both objects orbit their common center of gravity

วัตถุทั้งสองดวงโคจรรอบจุดศูนย์ถ่วงร่วมกัน

that lies around 4,700 km off to the side of Earth's core.

ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากแกนโลกไปด้านข้างประมาณ 4,700 กม.

In practice, this means that as the moon orbits Earth, ลำดับความ

ในทางปฏิบัติ นี่หมายความว่าขณะที่ดวงจันทร์โคจรรอบโลก

it's jerking Earth around a bit, กริยาวลี

มันก็จะกระชากโลกไปมาเล็กน้อย

enough to make it jiggle.

มากพอที่จะทำให้โลกสั่นไหวได้

Okay, so you're standing on the surface of a rotating planet

เอาล่ะ เท่ากับว่าคุณกำลังยืนอยู่บนพื้นผิวของดาวเคราะห์ที่กำลังหมุน

that is jiggling around the sun in an elliptical orbit

และส่ายไปส่ายมารอบดวงอาทิตย์ในวงโคจรแบบวงรี

that changes a bit every year.

ที่เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยในทุกๆ ปี

But who's to say the Earth is right? สำนวน

แต่ใครจะบอกได้ว่าโลกถูกต้องล่ะ?

From the perspective of the sun,

จากมุมมองของดวงอาทิตย์

the plane of the solar system is arbitrary.

ระนาบของระบบสุริยะนั้นเป็นสิ่งสมมติขึ้นมา

It's defined as the plane the Earth orbits in วลี

มันถูกกำหนดให้เป็นระนาบที่โลกโคจรอยู่

because that is convenient for us.

เพราะนั่นสะดวกสำหรับเรา

In reality, the other planets are just a little bit inclined

ในความเป็นจริง ดาวเคราะห์ดวงอื่นๆ ก็แค่เอียงเล็กน้อย

with respect to our plane. วลี

เมื่อเทียบกับระนาบของเรา

From their point of view, ลำดับความ

จากมุมมองของพวกมัน

we're the ones with a slightly bent orbit.

เราต่างหากล่ะที่มีวงโคจรที่บิดเบี้ยวเล็กน้อย

But this isn't it, far from it. สำนวน

แต่นี่ยังไม่ใช่ทั้งหมดนะ ห่างไกลจากคำว่าจบมาก

The solar system as a whole วลี

ระบบสุริยะโดยรวม

is orbiting the center of the Milky Way galaxy.

กำลังโคจรรอบศูนย์กลางของกาแล็กซีทางช้างเผือก

If we look at the Milky Way,

หากเรามองดูทางช้างเผือก

we can clearly make out a galactic plane กริยาวลี

เราจะมองเห็นระนาบกาแล็กซีได้อย่างชัดเจน

in which the solar system orbits the center every 230 million years.

ซึ่งระบบสุริยะจะโคจรรอบศูนย์กลางนี้ทุกๆ 230 ล้านปี

But of course, it's not that simple.

แต่แน่นอนว่า มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

First of all, the plane of the solar system

ประการแรก ระนาบของระบบสุริยะ

is not aligned with the plane of the galaxy.

ไม่ได้เรียงตัวตรงกับระนาบของกาแล็กซี

Nothing really is,

แทบจะไม่มีอะไรตรงกันเลย

just like the planets in the solar system orbit the sun on their own planes, ไวยากรณ์

เช่นเดียวกับที่ดาวเคราะห์ในระบบสุริยะโคจรรอบดวงอาทิตย์ในระนาบของตัวเอง

so do all the stars orbiting the galactic center.

ดวงดาวทั้งหมดที่โคจรรอบศูนย์กลางกาแล็กซีก็เช่นกัน

The solar system as a whole is tilted about 60 degrees towards the galactic plane,

ระบบสุริยะโดยรวมทำมุมเอียงประมาณ 60 องศาเข้าหาระนาบกาแล็กซี

speeding through space at almost a million kilometers per hour.

พุ่งผ่านอวกาศด้วยความเร็วเกือบหนึ่งล้านกิโลเมตรต่อชั่วโมง

Someone in the center of the galaxy

ใครสักคนที่อยู่ ณ ใจกลางกาแล็กซี

would see the orbits of the planets moving through space in a helix shape,

จะเห็นวงโคจรของดาวเคราะห์เคลื่อนที่ผ่านอวกาศเป็นรูปเกลียว

which you can imagine as a corkscrew motion on the tilted plane of the solar system ลำดับความ

ซึ่งคุณสามารถจินตนาการได้ว่าเป็นการเคลื่อนที่แบบเกลียวที่เปิดจุกคอร์กบนระนาบเอียงของระบบสุริยะ

relative to the plane of the galaxy.

เมื่อเทียบกับระนาบของกาแล็กซี

This orientation in space means that sometimes

การวางแนวในอวกาศนี้หมายความว่าในบางครั้ง

the planets are sort of in front of the sun น้ำเสียง/เจตนา

ดาวเคราะห์ก็เหมือนจะอยู่ข้างหน้าดวงอาทิตย์

as it orbits around the galactic core.

ขณะที่ดวงอาทิตย์โคจรรอบแกนกลางของกาแล็กซี

Let's just look at this for a moment.

เรามามองดูสิ่งนี้กันสักครู่

There is a strange and eerie beauty

มีความงามที่แปลกประหลาดและน่าเกรงขาม

about how our planets and the sun move through space.

เกี่ยวกับวิธีที่ดาวเคราะห์และดวงอาทิตย์ของเราเคลื่อนที่ผ่านอวกาศ

Do you feel a bit dizzy?

คุณรู้สึกเวียนหัวนิดหน่อยไหม?

It gets worse.

มันยังเลวร้ายกว่านี้อีก

This is still not the whole story

นี่ยังไม่ใช่เรื่องราวทั้งหมด

because the mass of the galactic disc

เพราะมวลของจานกาแล็กซี

is constantly pulling on the solar system too.

ก็ดึงดูดระบบสุริยะอยู่อย่างต่อเนื่องเช่นกัน

Like a drunk dolphin,

เหมือนโลมาเมาเหล้า

we're diving down and shooting up hundreds of light-years

เราดำดิ่งลงไปแล้วพุ่งทะยานขึ้นหลายร้อยปีแสง

through the galactic plane 10 times every orbit

ผ่านระนาบกาแล็กซี 10 ครั้งในทุกๆ รอบวงโคจร

along arcs thousands of light-years long.

ตามแนวโค้งที่ยาวนับพันปีแสง

We haven't mapped this motion out completely กริยาวลี

เรายังไม่ได้ทำแผนที่การเคลื่อนไหวนี้อย่างสมบูรณ์

as it takes the solar system tens of millions of years to go up and back once,

เนื่องจากระบบสุริยะต้องใช้เวลาหลายสิบล้านปีกว่าจะขึ้นไปและกลับมาหนึ่งรอบ

and well, humanity is not that old.

และก็นะ มนุษยชาติยังอยู่มาไม่นานขนาดนั้น

Let's look at your relative position again,

ลองมาดูตำแหน่งสัมพัทธ์ของคุณกันอีกครั้ง

on a planet tilted towards the sun,

บนดาวเคราะห์ที่เอียงเข้าหาดวงอาทิตย์

jiggled around by the moon,

ถูกกระชากไปมาโดยดวงจันทร์

in a solar system tilted towards the galactic plane,

ในระบบสุริยะที่เอียงเข้าหาระนาบกาแล็กซี

moving forward in a helical shape,

เคลื่อนที่ไปข้างหน้าในรูปทรงเกลียว

diving up and down through the plane.

ดำดิ่งขึ้นและลงทะลุระนาบ

Hmm, but where is up in a galaxy?

อืม แต่ทิศบนของกาแล็กซีอยู่ตรงไหนล่ะ?

At this point,

มาถึงจุดนี้

the frame of reference becomes a bit arbitrary and pointless

กรอบอ้างอิงเริ่มกลายเป็นสิ่งสมมติที่ไร้ความหมาย

because of the nature of the universe at this scale.

เนื่องจากธรรมชาติของจักรวาลในระดับสเกลนี้

The Milky Way is part of a galaxy group

ทางช้างเผือกเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มกาแล็กซี

that appears to be part of greater structures

ที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างที่ใหญ่กว่า

like the Laniakea supercluster,

เช่น ลาเนียเคียซูเปอร์คลัสเตอร์

which itself is part of the gigantic Pisces-Cetus supercluster complex,

ซึ่งตัวมันเองก็เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มซูเปอร์คลัสเตอร์มีน-ซีตัสขนาดมหึมา

and finally a galactic filament that spans hundreds of millions of light-years

และในท้ายที่สุด ก็คือเส้นใยกาแล็กซีที่ทอดยาวหลายร้อยล้านปีแสง

in all directions and orientations.

ไปในทุกทิศทุกทาง

Someone looking right at us from that far away

ใครก็ตามที่มองมาที่เราตรงๆ จากระยะไกลขนาดนั้น

will only see the end of greatness.

จะมองเห็นแค่จุดสิ้นสุดของความยิ่งใหญ่ (End of Greatness)

All stuff appears homogeneous, the same everywhere.

ทุกสิ่งทุกอย่างดูเป็นเนื้อเดียวกัน เหมือนกันไปหมดทุกที่

Just like with empty space, when everything looks the same,

เช่นเดียวกับพื้นที่ว่างเปล่า เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนกันหมด

who's to say anyone's view is better than anyone else's?

ใครจะบอกได้ล่ะว่ามุมมองของใครดีกว่าของคนอื่น?

We've reached the end of our little exercise in cosmic humility. สำนวน

เรามาถึงจุดจบของการฝึกฝนความถ่อมตนในระดับจักรวาลเล็กๆ ของเราแล้ว

Let's make the journey backwards again,

ลองย้อนเวลากลับไปทำวิถีการเดินทางนี้อีกครั้ง

from the indescribably large to the really large

จากสิ่งที่ใหญ่จนอธิบายไม่ได้ ไปสู่สิ่งที่ใหญ่โตมากๆ

to our galactic home,

กลับมาที่บ้านในกาแล็กซีของเรา

to our galaxy,

มายังกาแล็กซีของเรา

to the solar system

สู่ระบบสุริยะ

diving up and down through the Milky Way,

การดำดิ่งขึ้นลงผ่านทางช้างเผือก

to the jiggle of existence,

กลับมาสู่การส่ายไปส่ายมาของการมีอยู่

and finally back to you right now watching this video.

และในที่สุดก็กลับมาที่คุณ ที่กำลังดูวิดีโอนี้อยู่ในตอนนี้

If this is all a bit much, สำนวน

ถ้าทั้งหมดนี้มันดูมากเกินไปสักหน่อย

don't feel bad. น้ำเสียง/เจตนา

ก็อย่ารู้สึกแย่ไปเลย

The scale of the universe is brain-crushing

ขนาดของจักรวาลนั้นใหญ่จนสมองแทบระเบิด

and trying to keep track of how everything is oriented วลี

และการพยายามติดตามว่าทุกสิ่งชี้ไปทางไหน

or decide where the best up and down is is hard. ไวยากรณ์

หรือการตัดสินว่าตรงไหนคือทิศบนและทิศล่างที่ดีที่สุดนั้นเป็นเรื่องยาก

But it doesn't really matter

แต่นั่นไม่สำคัญเลย

because it doesn't change where you are.

เพราะมันไม่เปลี่ยนตำแหน่งที่คุณอยู่

You're already in the best spot you possibly could be,

คุณอยู่ในจุดที่ดีที่สุดที่คุณจะเป็นไปได้แล้ว

right here, right now. วลี

ตรงนี้ และตอนนี้

For all you care,

ไม่ว่าคุณจะแคร์อะไรก็ตาม

nothing can stop you from being right at the center สำนวน

ไม่มีอะไรหยุดคุณจากการเป็นจุดศูนย์กลาง

of your own little universe.

ในจักรวาลเล็กๆ ของคุณเองได้