สเปเชียลเอฟเฟกต์ (VFX) สุดบ้าคลั่งในภาพยนตร์ยุคเก่า: บทเรียนภาษาอังกฤษ

This is a scene from Stanley Kubrick's 2001: A Space Odyssey,

นี่คือฉากหนึ่งจากภาพยนตร์เรื่อง 2001: A Space Odyssey ของ สแตนลีย์ คูบริก

released in 1968.

ที่เข้าฉายในปี 1968

This was before computers and digital effects.

นี่คือยุคก่อนที่จะมีคอมพิวเตอร์และเอฟเฟกต์ดิจิทัล

So, how do you think he made this pen float in space? ไวยากรณ์

แล้วคุณคิดว่าเขาทำให้ปากกาด้ามนี้ลอยอยู่ในอวกาศได้อย่างไร

The obvious answer is string.

คำตอบที่ชัดเจนคือใช้เส้นด้าย

But this would get tangled up every time the pen rotated กริยาวลี

แต่มันก็จะพันกันทุกครั้งที่ปากกาหมุน

and would ultimately be impossible to hide.

และในท้ายที่สุดก็คงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อนมันไว้

The real trick behind the shot was simple but extremely effective.

เคล็ดลับที่แท้จริงเบื้องหลังฉากนี้ช่างเรียบง่ายแต่ทรงประสิทธิภาพอย่างยิ่ง

The pen was attached to a large piece of glass with double-sided tape

ปากกาถูกติดไว้กับแผ่นกระจกบานใหญ่ด้วยเทปกาวสองหน้า

and placed in front of the camera.

และนำไปวางไว้หน้ากล้อง

The glass was attached to bearings that allowed an operator to slowly move and rotate the glass to mimic the floating movement.

กระจกถูกยึดติดกับตลับลูกปืนเพื่อให้ผู้ควบคุมสามารถเคลื่อนที่และหมุนกระจกอย่างช้าๆ เพื่อเลียนแบบการลอยตัวได้

It was incredibly simple,

มันง่ายดายอย่างไม่น่าเชื่อ

but the end result was perfect.

แต่ผลลัพธ์สุดท้ายกลับออกมายอดเยี่ยมมาก

This is just one of many creative tricks that allowed filmmakers to pull off crazy visual effects, กริยาวลี

นี่เป็นเพียงหนึ่งในเทคนิคที่สร้างสรรค์มากมาย ที่ช่วยให้ผู้สร้างภาพยนตร์สามารถสร้างเอฟเฟกต์ภาพสุดบ้าคลั่งออกมาได้

all before computers and CGI.

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นก่อนจะมีคอมพิวเตอร์และ CGI

They managed to duplicate heads,

พวกเขาสามารถจำลองศีรษะขึ้นมา

make characters invisible,

ทำให้ตัวละครล่องหนได้

turn miniatures into enormous movie sets, ไวยากรณ์

เปลี่ยนของจิ๋วให้กลายเป็นฉากภาพยนตร์ขนาดยักษ์

and even invent a green screen alternative that worked better than today's digital methods.

หรือแม้กระทั่งคิดค้นทางเลือกแทนกรีนสกรีน ที่ใช้งานได้ดีกว่าวิธียุคดิจิทัลในปัจจุบันเสียอีก

This scene from The Man with the Rubber Head is over 120 years old,

ฉากจากเรื่อง The Man with the Rubber Head นี้มีอายุกว่า 120 ปีแล้ว

and it shows filmmaker Georges Méliès inflating a copy of his own head.

และมันเผยให้เห็นภาพผู้สร้างภาพยนตร์อย่าง ฌอร์ฌ เมเลียส กำลังสูบลมให้หัวจำลองของเขาพองขึ้น

But how did he pull this off in 1901?

แต่เขาทำสิ่งนี้ได้ยังไงในปี 1901?

You might think that these are two separate films layered on top of each other,

คุณอาจคิดว่านี่คือภาพยนตร์สองม้วนที่นำมาซ้อนทับกัน

but that's not the case. น้ำเสียง/เจตนา

แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย

In fact, everything was captured in camera. การใช้คำ

อันที่จริง ทุกสิ่งทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในกล้องตั้งแต่แรกแล้ว

And so what came out was the finished film,

และสิ่งที่ออกมาก็คือภาพยนตร์ที่เสร็จสมบูรณ์

and it didn't require editing.

และมันไม่ต้องพึ่งพาการตัดต่อเลย

To pull this off, he'd record the first scene with a black sheet placed in the area where the head was going to appear.

ในการทำเช่นนี้ เขาจะถ่ายทำฉากแรกโดยวางผ้าสีดำไว้ในบริเวณที่ศีรษะกำลังจะปรากฏขึ้น

Then, he'd rewind the film back to the start and set up the second scene

จากนั้น เขาจะกรอฟิล์มกลับไปที่จุดเริ่มต้น และจัดเตรียมฉากที่สอง

with only his head visible against a black background.

โดยให้เห็นแค่ศีรษะของเขาอยู่หน้าพื้นหลังสีดำ

This time, he'd record directly over the same strip of film used to record the first scene. กริยาวลี

ในครั้งนี้ เขาจะบันทึกภาพทับลงไปบนฟิล์มม้วนเดิมที่ใช้บันทึกฉากแรกโดยตรง

Because this was being recorded onto a transparent film negative,

เนื่องจากภาพนี้ถูกบันทึกไว้บนฟิล์มเนกาทีฟแบบโปร่งใส

the dark areas around his head essentially remained transparent,

พื้นที่สีดำรอบๆ ศีรษะของเขาจึงยังคงความโปร่งใสเอาไว้

since almost no light was hitting the film.

เพราะแทบจะไม่มีแสงตกกระทบลงบนแผ่นฟิล์มเลย

This meant that as he recorded over the original scene,

นี่หมายความว่าเมื่อเขาบันทึกภาพทับฉากดั้งเดิม

only his head was exposed onto the film strip,

ก็จะมีเพียงแค่ศีรษะของเขาเท่านั้นที่ปรากฏบนแผ่นฟิล์ม

combining the two shots perfectly.

ซึ่งเป็นการผสมผสานทั้งสองฉากเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ

But the real trick was how he managed to make his head grow and shrink. วลี

แต่เคล็ดลับที่แท้จริงคือ วิธีที่เขาทำให้ศีรษะของเขาขยายใหญ่และหดเล็กลงได้

The obvious idea would be to use a zoom lens to slowly make his head fill the frame. ไวยากรณ์

ไอเดียที่เห็นได้ชัดก็คือการใช้เลนส์ซูมเพื่อให้ศีรษะของเขาค่อยๆ ขยายจนเต็มเฟรมภาพ

But zoom lenses didn't even exist yet. ไวยากรณ์

แต่ตอนนั้นเลนส์ซูมยังไม่ถือกำเนิดขึ้นมาด้วยซ้ำ

Instead, Méliès set up a ramp where he could sit in a cart and be slowly pulled towards the camera.

เมเลียสเลยตั้งทางลาดเพื่อให้เขาสามารถนั่งในรถเข็น แล้วค่อยๆ ถูกลากเข้าหากล้องแทน

As he got closer,

เมื่อเขาเข้ามาใกล้ขึ้น

his head would grow from the neck until it eventually filled the entire frame.

หัวของเขาก็จะดูใหญ่ขึ้นจากช่วงคอ จนกระทั่งมันเต็มเฟรมภาพในที่สุด

The result was incredible by 1901 standards, วลี

ผลลัพธ์ที่ได้นั้นถือว่าน่าทึ่งมากสำหรับมาตรฐานในปี 1901

and this multiple exposure technique went on to be mastered in Kubrick's 2001. ไวยากรณ์

และเทคนิคการเปิดรับแสงซ้อนนี้ก็ได้ถูกนำไปใช้อย่างเชี่ยวชาญในภาพยนตร์เรื่อง 2001 ของคูบริก

For these space shots,

สำหรับฉากอวกาศเหล่านี้

he'd first shoot the moon on its own,

อันดับแรก เขาจะถ่ายภาพดวงจันทร์เพียงอย่างเดียวก่อน

with one half of the frame being completely dark. ไวยากรณ์

โดยปล่อยให้พื้นที่ครึ่งหนึ่งของเฟรมภาพมืดสนิท

Then, sometimes months later,

จากนั้น ซึ่งบางครั้งก็เป็นเวลาหลายเดือนต่อมา

he'd rewind the film and record the spacecraft shots directly over the same strip of film.

เขาจะกรอฟิล์มกลับ และถ่ายฉากยานอวกาศทับลงไปบนฟิล์มม้วนเดิมโดยตรง

By doing it this way, ลำดับความ

ด้วยการทำวิธีนี้

instead of combining separate films into one, ไวยากรณ์

แทนที่จะเป็นการรวมฟิล์มสองม้วนที่แยกกันเข้าด้วยกัน

there was no quality loss,

มันจึงไม่มีการสูญเสียคุณภาพใดๆ เลย

and the film that came out of the camera was essentially the finished shot,

และฟิล์มที่ออกมาจากกล้องนั้นก็คือภาพที่เสร็จสมบูรณ์ในทันที

as if the moon and the spaceship had been filmed together. ไวยากรณ์

ราวกับว่าดวงจันทร์และยานอวกาศถูกถ่ายทำมาพร้อมกันเลย

Filming everything in camera was another key feature of this next trick from the 1927 classic Metropolis.

การถ่ายทำทุกอย่างภายในกล้อง เป็นอีกหนึ่งคุณสมบัติหลักของเทคนิคต่อไปจากภาพยนตร์สุดคลาสสิกปี 1927 เรื่อง Metropolis

These scenes placed real actors in enormous futuristic-looking sets.

ฉากเหล่านี้ได้นำนักแสดงตัวจริงไปไว้ในฉากขนาดมหึมาที่ดูเป็นโลกอนาคต

But not only was this all done in camera, ไวยากรณ์

แต่มันไม่ได้แค่ทำทุกอย่างในกล้องเท่านั้นนะ

it was all done in one take,

มันยังทำทุกอย่างภายในการเทคเดียวอีกด้วย

without the need to record over the film strip.

โดยไม่ต้องบันทึกภาพทับลงบนแผ่นฟิล์มเลย

For this shot,

สำหรับฉากนี้

the actors were walking down a platform far away from the camera in order to appear much smaller.

นักแสดงกำลังเดินไปตามชานชาลาที่อยู่ห่างจากกล้องมาก เพื่อให้พวกเขาดูตัวเล็กลงมาก

Then, directly in front of the camera,

จากนั้น ที่ตรงหน้ากล้องพอดี

they placed a mirror at 45 degrees,

พวกเขาก็วางกระจกเงาไว้ที่มุม 45 องศา

which reflected a detailed miniature model of the futuristic city into the camera.

ซึ่งจะสะท้อนภาพแบบจำลองขนาดจิ๋วที่ละเอียดอ่อนของเมืองแห่งอนาคตเข้ามาในกล้อง

By cutting out a very precise portion of the mirror, ไวยากรณ์

ด้วยการขูดสีกระจกออกในส่วนที่แม่นยำมากๆ

it allowed the camera to see through the mirror to the actors in the distance.

มันทำให้กล้องสามารถมองทะลุกระจกไปยังนักแสดงที่อยู่ไกลออกไปได้

The same trick was used for this scene.

เทคนิคเดียวกันนี้ถูกนำมาใช้กับฉากนี้ด้วย

The massive demon mouth wasn't massive at all.

ปากปีศาจขนาดยักษ์ไม่ได้ใหญ่โตอะไรเลย

It was actually a much smaller miniature just off to the side of the camera.

จริงๆ แล้วมันเป็นแค่ของจิ๋วที่เล็กกว่ามากๆ ซึ่งอยู่ทางด้านข้างของกล้องเท่านั้น

But, when everything lined up perfectly, กริยาวลี

แต่เมื่อจัดวางทุกอย่างเรียงกันได้อย่างพอดี

it looked like the actors were walking straight into its mouth.

มันก็ดูเหมือนว่านักแสดงกำลังเดินตรงเข้าไปในปากของมันเลย

Just 2 years before this,

ก่อนหน้านี้เพียง 2 ปี

the film Ben-Hur pulled off a similar trick of turning miniatures into massive sets,

ภาพยนตร์เรื่อง Ben-Hur ก็ได้ใช้เทคนิคที่คล้ายกันในการเปลี่ยนของจิ๋วให้เป็นฉากขนาดมหึมา

but without the use of mirrors.

แต่ไม่ได้ใช้กระจกเงา

These epic chariot racing scenes required an enormous coliseum filled with crowds.

ฉากแข่งรถม้าศึกที่ยิ่งใหญ่นี้ จำเป็นต้องใช้โคลอสเซียมขนาดยักษ์ที่เต็มไปด้วยฝูงชน

But the studio didn't have the budget or time to build a full-scale set. วลี

แต่สตูดิโอไม่มีงบประมาณหรือเวลามากพอที่จะสร้างฉากขนาดเท่าของจริง

Instead, they built the bottom half of the set for real and faked the rest with miniature sets hanging in front of the camera.

ดังนั้น พวกเขาจึงสร้างฉากครึ่งล่างให้เป็นของจริง และทำส่วนที่เหลือขึ้นมาใหม่ด้วยฉากขนาดจิ๋วที่แขวนไว้หน้ากล้อง

By placing them close to the camera,

ด้วยการวางพวกมันไว้ใกล้กับกล้อง

these miniatures became enormous movie sets,

ของจิ๋วเหล่านี้ก็กลายเป็นฉากภาพยนตร์ขนาดมหึมา

matching the scale of the real set perfectly.

ที่เข้ากันกับสัดส่วนของฉากจริงได้อย่างไร้ที่ติ

The miniatures even had fake audience members that could be mechanically moved up and down to simulate a cheering crowd.

ของจิ๋วเหล่านี้ยังมีผู้ชมปลอมๆ ที่สามารถขยับขึ้นลงด้วยกลไก เพื่อจำลองเป็นฝูงชนที่กำลังส่งเสียงเชียร์ได้อีกด้วย

To pull all these tricks off,

ในการดึงเทคนิคเหล่านี้ออกมาใช้

the filmmakers had to make the most out of the tools that were available. สำนวน

ผู้สร้างภาพยนตร์ต้องใช้ประโยชน์จากเครื่องมือที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

Nowadays, things are done very differently with digital effects and AI tools.

ทุกวันนี้ สิ่งต่างๆ เปลี่ยนไปมากด้วยเอฟเฟกต์ดิจิทัลและเครื่องมือ AI

That's where Outskill today's sponsor comes in. ลำดับความ

และนั่นก็คือจุดที่ Outskill สปอนเซอร์ของเราในวันนี้ก้าวเข้ามา

It's the world's first AI-focused learning platform.

ที่นี่คือแพลตฟอร์มการเรียนรู้ที่เน้นเรื่อง AI เป็นแห่งแรกของโลก

This weekend,

ในช่วงสุดสัปดาห์นี้

they're doing their AI Mastermind,

พวกเขาจะจัดกิจกรรม AI Mastermind ขึ้นมา

a 2-day learning experience that will take your AI skills to the next level.

ซึ่งเป็นประสบการณ์การเรียนรู้ 2 วัน ที่จะยกระดับทักษะด้าน AI ของคุณไปอีกขั้น

AI can't do everything,

AI ไม่สามารถทำได้ทุกอย่าง

but if it's used right,

แต่ถ้าหากใช้งานมันอย่างถูกต้อง

it can be an amazing tool to help you monetize your skills and your business.

มันก็สามารถเป็นเครื่องมืออันน่าทึ่งที่ช่วยสร้างรายได้จากทักษะและธุรกิจของคุณได้

Outskill's AI Mastermind will teach you how to simplify your day-to-day tasks,

AI Mastermind ของ Outskill จะสอนวิธีลดความซับซ้อนของงานในแต่ละวัน

build AI agents that plan and create your workflow,

สร้างเอเจนต์ AI ที่คอยวางแผนและสร้างเวิร์กโฟลว์ของคุณ

and AI automations that connect sheets,

ตลอดจนระบบอัตโนมัติของ AI ที่เชื่อมต่อสเปรดชีต

Notion,

Notion

and other tools to help you tie your business together.

และเครื่องมืออื่นๆ เพื่อช่วยให้คุณสามารถรวบรวมธุรกิจของคุณเข้าด้วยกันได้

The Mastermind will be taking place this Saturday and Sunday from 10:00 a.m. to 7:00 p.m.

Mastermind จะจัดขึ้นในวันเสาร์และอาทิตย์นี้ ตั้งแต่ 10.00 น. ถึง 19.00 น.

The best part is, this would normally cost $395,

ส่วนที่ดีที่สุดก็คือ ปกติแล้วจะมีค่าใช้จ่าย 395 ดอลลาร์

but with Outskill's holiday offer,

แต่ด้วยข้อเสนอช่วงวันหยุดของ Outskill

you can join the Mastermind for free.

คุณสามารถเข้าร่วมกิจกรรม Mastermind ได้ฟรี

Not only is it absolutely free,

ไม่เพียงแต่จะฟรีแบบไม่มีค่าใช้จ่ายเท่านั้น

you'll also receive extra bonuses worth $5,000.

แต่คุณจะได้รับโบนัสพิเศษมูลค่ากว่า 5,000 ดอลลาร์อีกด้วย

Outskill's Mastermind has been attended by more than 10 million people worldwide,

Mastermind ของ Outskill มีผู้เข้าร่วมมาแล้วกว่า 10 ล้านคนทั่วโลก

helping learners go on to monetize their business.

ซึ่งได้ช่วยเหลือให้ผู้เรียนนำไปสร้างรายได้ให้กับธุรกิจของตนเอง

Check out the link in the description to grab your seat now before it expires.

คลิกลิงก์ในคำอธิบายเพื่อคว้าที่นั่งของคุณได้แล้วตอนนี้ ก่อนที่ข้อเสนอจะหมดอายุ

So far, all of the tricks we've looked at were about adding more things into the scene. ลำดับความ

จนถึงตอนนี้ เทคนิคทั้งหมดที่เราได้ดูกันมานั้น ล้วนเกี่ยวกับการเพิ่มสิ่งต่างๆ เข้าไปในฉาก

But what if you wanted to make something disappear? ไวยากรณ์

แต่ถ้าคุณต้องการทำให้บางอย่างหายไปล่ะ?

That's exactly the kind of trick that was mastered in the 1933 film The Invisible Man.

นั่นคือสิ่งที่เป็นเทคนิคระดับมาสเตอร์พีซในภาพยนตร์ปี 1933 เรื่อง The Invisible Man

The main character drinks a potion that makes him invisible,

ตัวเอกของเรื่องได้ดื่มยาที่ทำให้เขาล่องหนได้

and he ends up going on a rampage while the police try to track him down. โน้ต

และเขาก็จบลงด้วยการอาละวาด ในขณะที่ตำรวจก็พยายามตามล่าเขา

Throughout the film,

ตลอดทั้งเรื่อง

multiple exposures were used to make the man invisible.

มีการใช้การเปิดรับแสงซ้อนเพื่อทำให้ผู้ชายคนนั้นล่องหน

But it's this shot of the man running through the snow that we're going to look at. ไวยากรณ์

แต่สิ่งที่เราจะมาดูกันก็คือฉากที่ชายคนนี้วิ่งผ่านหิมะ

In order to pull this off,

เพื่อที่จะทำฉากนี้ออกมา

a fake wooden floor was created,

พวกเขาได้สร้างพื้นไม้ปลอมขึ้นมา

and footprint-shaped holes were cut into the wood.

และเจาะรูเป็นรูปตั้งรอยเท้าไว้ในเนื้อไม้

The floor was covered in powdered snow,

พื้นนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะผง

and one by one,

และเมื่อปลดล็อก

the wooden cutouts were released,

แผ่นไม้ที่ถูกตัดไว้ทีละแผ่น

causing the snow to fall and make footprints in the ground. ไวยากรณ์

ก็ทำให้หิมะร่วงหล่นลงมา และเกิดเป็นรอยเท้าบนพื้น

This blew people away in 1933, สำนวน

สิ่งนี้ทำให้ผู้คนในปี 1933 ต้องทึ่ง

and the invisibility effect looked incredibly realistic.

และเอฟเฟกต์การล่องหนก็ดูสมจริงอย่างเหลือเชื่อ

But what about scenes that aren't meant to look realistic at all, ไวยากรณ์

แต่สำหรับฉากที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ดูสมจริงเลยล่ะ

like these scenes from Kubrick's 2001?

อย่างเช่นฉากเหล่านี้จากเรื่อง 2001 ของคูบริก?

These shots were so abstract that they couldn't be achieved by simply pointing the camera at something. ไวยากรณ์

ฉากเหล่านี้เป็นนามธรรมซะจนไม่สามารถถ่ายทำได้ด้วยการหันกล้องไปที่บางสิ่งบางอย่าง

In order to pull it off,

ในการสร้างมันออกมา

the visual effects supervisor had to get inventive.

ผู้ดูแลวิชวลเอฟเฟกต์จึงต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์อย่างมาก

He placed the camera on rails and pointed it towards a black screen with a thin slit in the middle.

เขาวางกล้องไว้บนราง และหันกล้องไปยังหน้าจอสีดำที่มีรอยผ่าแคบๆ ตรงกลาง

Behind the screen was a super long piece of artwork that was backlit by bright lights.

ด้านหลังหน้าจอนั้น มีงานศิลปะที่ยาวมากๆ ซึ่งส่องสว่างด้วยไฟแบ็คไลท์อันสว่างไสว

The camera was tilted slightly off-center,

ตัวกล้องถูกปรับเอียงให้หลุดจากจุดศูนย์กลางไปเล็กน้อย

so that when it moved forward,

เพื่อให้ในตอนที่กล้องเคลื่อนที่ไปข้างหน้า

the slit would travel from the middle of the frame to the edge of the frame.

รอยผ่านั้นก็จะเคลื่อนที่จากตรงกลางเฟรมภาพไปยังขอบของเฟรมภาพ

By keeping the shutter open for the whole duration of the move,

ด้วยการเปิดชัตเตอร์ค้างไว้ตลอดระยะเวลาการเคลื่อนที่

it created a streak of light across the frame,

สิ่งนี้ได้สร้างแสงให้พาดผ่านเฟรมภาพ

just like when you take a long exposure image of a car at night.

เหมือนกับการถ่ายภาพแบบเปิดรับแสงนานๆ ของรถยนต์ในตอนกลางคืน

As the camera moved forward,

เมื่อกล้องเคลื่อนที่ไปข้างหน้า

the colorful background would move a few inches to the right,

พื้นหลังที่มีสีสันก็จะขยับไปทางขวาไม่กี่นิ้ว

revealing different parts of the artwork through the streak.

และเผยให้เห็นส่วนต่างๆ ของงานศิลปะผ่านเส้นแสงนั้น

This single movement only created one frame,

การเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวนี้ สร้างเฟรมภาพออกมาได้แค่เฟรมเดียวเท่านั้น

and so the process had to be repeated hundreds of times to get the full sequence.

กระบวนการนี้จึงต้องทำซ้ำไปมาหลายร้อยครั้งเพื่อให้ได้ภาพเต็มของซีเควนซ์นี้

To record the other half of the frame,

หากต้องการบันทึกภาพอีกครึ่งหนึ่งของเฟรม

the camera was tilted in the opposite direction,

เขาก็จะปรับเอียงกล้องไปในทิศทางตรงกันข้าม

and the entire process was repeated,

และทำกระบวนการทั้งหมดซ้ำอีกครั้ง

using the multiple exposure trick to record directly onto the original film.

โดยใช้เทคนิคการเปิดรับแสงซ้อน เพื่อบันทึกภาพลงบนฟิล์มดั้งเดิมโดยตรง

The amazing thing is,

สิ่งที่น่าทึ่งก็คือ

this machine was completely automated,

เครื่องจักรนี้ทำงานโดยอัตโนมัติเต็มรูปแบบ

and it ran constantly for several hours at a time to create these shots.

และมันก็ทำงานอย่างต่อเนื่องครั้งละหลายชั่วโมงเพื่อสร้างฉากเหล่านี้ขึ้นมา

But perhaps the most impressive of all of these techniques is one that no longer exists,

แต่อาจจะน่าประทับใจที่สุดในบรรดาเทคนิคทั้งหมดนี้ ก็คือเทคนิคที่ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

but it was so perfect that even the digital techniques today struggle to match it.

แต่มันสมบูรณ์แบบมากจนแม้แต่เทคนิคดิจิทัลในปัจจุบันก็ยังยากที่จะเทียบชั้น

You're probably familiar with green screens.

คุณคงคุ้นเคยกับกรีนสกรีนดีอยู่แล้ว

Put anything in front of one,

แค่วางอะไรไว้ข้างหน้า

key out the background, กริยาวลี

ดึงพื้นหลังออก

and replace it with anything you can imagine.

และแทนที่ด้วยสิ่งที่คุณจินตนาการได้

This trick has been around since the 1940s, ไวยากรณ์

เทคนิคนี้มีมาตั้งแต่ช่วงทศวรรษที่ 1940 แล้ว

when it was more common to use a blue screen.

ซึ่งในตอนนั้นนิยมใช้บลูสกรีนมากกว่า

But this whole technique had major drawbacks that still exist today.

แต่เทคนิคทั้งหมดนี้มีข้อเสียเปรียบที่สำคัญ ซึ่งยังคงมีอยู่จนถึงทุกวันนี้

Actors were constantly surrounded by this horrible blue glow.

นักแสดงมักจะถูกล้อมรอบด้วยแสงสีฟ้าอันเลวร้ายนี้อยู่เสมอ

Any kind of motion blur would reveal the blue background.

ความเบลอจากการเคลื่อนไหวใดๆ ก็ตาม จะทำให้เห็นพื้นหลังสีฟ้าเสมอ

Detailed parts like hair would lose their sharpness,

รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างเส้นผมจะสูญเสียความคมชัดไป

and transparent objects simply became invisible.

และวัตถุโปร่งใสก็มองไม่เห็นไปซะเฉยๆ

The problem is that even if the background is perfectly blue, ไวยากรณ์

ปัญหาคือ แม้ว่าพื้นหลังจะเป็นสีฟ้าที่สมบูรณ์แบบ

the camera doesn't see it that way.

กล้องก็ไม่ได้มองเห็นมันแบบนั้น

Areas close to the actor blend together and become vastly different shades of blue.

พื้นที่ใกล้กับตัวนักแสดงจะผสมผสานกัน และกลายเป็นเฉดสีฟ้าที่แตกต่างกันอย่างมาก

Even with modern digital techniques,

แม้ว่าจะมีเทคนิคดิจิทัลสมัยใหม่แล้วก็ตาม

it's almost impossible to avoid these problems when keying out backgrounds.

มันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลีกเลี่ยงปัญหาเหล่านี้ ในเวลาที่ดึงภาพออกจากพื้นหลัง

But in the 1964 film Mary Poppins,

แต่ในภาพยนตร์เรื่อง Mary Poppins ปี 1964

Disney somehow nailed this effect. การใช้คำ

ดิสนีย์ก็สามารถจัดการกับเอฟเฟกต์นี้ได้อย่างไร้ที่ติ

The semi-transparent veil blends in perfectly. กริยาวลี

ผ้าคลุมหน้าแบบกึ่งโปร่งใสกลมกลืนไปอย่างสมบูรณ์แบบ

The salt leaves no trace, วลี

เกลือก็ไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ เอาไว้

and the actors are even wearing blue and green clothes throughout the film.

และนักแสดงก็ยังสวมเสื้อผ้าสีน้ำเงินกับสีเขียวตลอดทั้งเรื่องด้วย

The edges are so perfect,

ขอบภาพนั้นสมบูรณ์แบบมาก

better than almost anything that's possible today.

ดีกว่าสิ่งใดๆ ก็ตามที่อาจเป็นไปได้ในปัจจุบันนี้ซะอีก

So, how did they do it?

แล้วพวกเขาทำได้ยังไงกัน?

Instead of a blue or green screen,

แทนที่จะใช้บลูสกรีนหรือกรีนสกรีน

the actors were standing in front of a white screen,

นักแสดงกลับยืนอยู่หน้าฉากสีขาว

which was lit by powerful sodium vapor lights.

ซึ่งส่องสว่างด้วยไฟโซเดียมเวเปอร์อันทรงพลัง

These lights emitted a very specific wavelength of light at 589 nanometers,

ไฟเหล่านี้จะปล่อยแสงในความยาวคลื่นที่เฉพาะเจาะจงมากๆ ที่ 589 นาโนเมตร

and so it was very easy to separate only this wavelength without affecting any other colors.

ดังนั้น จึงเป็นเรื่องง่ายมากที่จะแยกเฉพาะความยาวคลื่นนี้ออกมา โดยไม่กระทบต่อสีอื่นๆ เลย

Inside the camera was a special prism with a coating that was extremely sensitive to this exact wavelength. วลี

ภายในกล้องมีปริซึมชนิดพิเศษที่เคลือบสารไวแสง ซึ่งตอบสนองต่อความยาวคลื่นนี้ได้อย่างดีเยี่ยม

As the light entered the camera,

เมื่อแสงส่องเข้าไปในกล้อง

the regular color light passed through onto a strip of film,

แสงสีปกติก็จะผ่านไปยังแผ่นฟิล์มแผ่นหนึ่ง

but the sodium light was separated and directed onto a different strip of black and white film.

แต่แสงโซเดียมจะถูกแยก และส่องไปยังแผ่นฟิล์มขาวดำอีกแผ่นหนึ่งแทน

The result was a black and white silhouette that perfectly masked the shape of the actors. การใช้คำ

ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือภาพเงาขาวดำ ที่สามารถมาสก์รูปร่างของนักแสดงได้อย่างสมบูรณ์แบบ

This silhouette could be used as a transparency mask.

ภาพเงานี้สามารถนำมาใช้เป็นมาสก์ความโปร่งใสได้

Essentially, everything that was white became transparent, ลำดับความ

โดยพื้นฐานแล้ว ทุกสิ่งที่เป็นสีขาวจะกลายเป็นความโปร่งใส

and everything that was black remained in the shot.

และทุกสิ่งที่เป็นสีดำจะยังคงอยู่ในภาพ

But it wasn't just black or white.

แต่มันไม่ได้มีแค่ขาวหรือดำ

For blurry or semi-transparent areas,

สำหรับพื้นที่ที่เบลอหรือกึ่งโปร่งใส

the silhouette matte would be a shade of gray and essentially allow some of the original image through.

แมตต์รูปเงาจะไล่ระดับสีเทา ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วจะยอมให้ภาพต้นฉบับบางส่วนทะลุผ่านไปได้

If the original footage had been filmed on a bright blue background, ไวยากรณ์

ถ้าหากฟุตเทจดั้งเดิมถูกถ่ายทำบนพื้นหลังสีฟ้าสว่าง

this would simply allow part of that blue to leak through. กริยาวลี

สิ่งนี้ก็จะแค่ปล่อยให้สีฟ้าบางส่วนรั่วไหลออกมา

But with the sodium vapor technique,

แต่ด้วยเทคนิคโซเดียมเวเปอร์

there was essentially no background at all.

โดยพื้นฐานแล้ว มันไม่มีพื้นหลังหลงเหลืออยู่เลย

The color film didn't detect the sodium light,

ฟิล์มสีตรวจไม่พบแสงโซเดียม

and so almost no light from the background would end up on the film strip.

ดังนั้น แสงจากพื้นหลังจึงแทบจะไปไม่ถึงแผ่นฟิล์มเลย

When it came to those semi-transparent areas, ลำดับความ

เมื่อพูดถึงพื้นที่กึ่งโปร่งใสเหล่านั้น

there was no light beneath the matte to shine through,

ไม่มีแสงใดๆ ภายใต้แมตต์ที่จะส่องผ่านทะลุออกมาได้

creating perfect transparency.

ส่งผลให้เกิดความโปร่งใสอย่างสมบูรณ์แบบ

By the '80s,

ในยุค 80

this technique was largely forgotten about,

เทคนิคนี้ถูกลืมเลือนไปอย่างมาก

since it was almost impossible to replicate the prism.

เนื่องจากแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะผลิตปริซึมชนิดนี้ขึ้นมา

Nowadays,

ทุกวันนี้

digital effects have taken over the film industry, กริยาวลี

เอฟเฟกต์ดิจิทัลได้เข้ามาครอบงำอุตสาหกรรมภาพยนตร์แล้ว

but it shows just how much creativity went into the magic of these old movies. ไวยากรณ์

แต่มันก็แสดงให้เห็นว่ามีความคิดสร้างสรรค์มากมายเพียงใด ที่ถูกทุ่มเทลงไปในเวทมนตร์ของภาพยนตร์เก่าๆ เหล่านี้

Thanks for watching,

ขอบคุณที่รับชม

and I'll see you in the next video.

แล้วพบกันใหม่ในวิดีโอหน้า