ปรัชญา - อริสโตเติล: บทเรียนภาษาอังกฤษ

Aristotle was born around 384 BC in the ancient Greek kingdom of Macedonia,

อริสโตเติลเกิดเมื่อราว 384 ปีก่อนคริสตกาล ในอาณาจักรมาซิโดเนียของกรีกโบราณ

where his father was the royal doctor.

สถานที่ซึ่งพ่อของเขาเป็นแพทย์หลวง

He grew up to be arguably the most influential philosopher ever, การใช้คำ

เขาเติบโตขึ้นและกลายเป็นนักปรัชญาที่อาจเรียกได้ว่ามีอิทธิพลมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา

with modest nicknames like "the master" and simply "the philosopher". ลำดับความ

ด้วยฉายาอันถ่อมตัวอย่าง "ปรมาจารย์" และเรียกง่ายๆ ว่า "นักปรัชญา"

His first big job was tutoring Alexander the Great, วัฒนธรรม

งานใหญ่ชิ้นแรกของเขาคือการเป็นพระอาจารย์ให้กับพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช

who soon after went out and conquered the known world.

ผู้ซึ่งหลังจากนั้นไม่นานก็ได้ออกไปพิชิตโลกเท่าที่รู้จักในเวลานั้น

Aristotle then headed off to Athens, กริยาวลี

จากนั้นอริสโตเติลก็มุ่งหน้าไปยังกรุงเอเธนส์

worked with Plato for a bit, then branched out on his own. กริยาวลี

ทำงานร่วมกับเพลโตอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงแยกตัวออกไปตามเส้นทางของเขาเอง

He founded a little school called "the Lyceum". วัฒนธรรม

เขาก่อตั้งโรงเรียนเล็กๆ แห่งหนึ่งชื่อว่า "ไลเซียม"

French secondary schools, the lycées, are named in honor of this venture.

โรงเรียนมัธยมในฝรั่งเศส หรือที่เรียกว่า lycées ก็ตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติแก่ความริเริ่มนี้

He liked to walk about while teaching and discussing ideas. วัฒนธรรม

เขาชอบเดินไปมาในขณะที่สอนและถกเถียงแนวคิดต่างๆ

His followers were nicknamed "Peripatetics", "the wanderers".

เหล่าลูกศิษย์ของเขาได้รับฉายาว่า "Peripatetics" หรือ "ผู้ชอบเดิน"

His many books are actually lecture notes.

หนังสือหลายเล่มของเขาแท้จริงแล้วคือบันทึกคำบรรยาย

Aristotle was fascinated by how many things actually work.

อริสโตเติลหลงใหลในวิธีการทำงานที่แท้จริงของสรรพสิ่ง

How does a chick grow in an egg?

ลูกเจี๊ยบเติบโตในไข่ได้อย่างไร?

How do squid reproduce?

หมึกสืบพันธุ์อย่างไร?

Why does a plant grow well in one place and hardly at all in another?

ทำไมพืชถึงเติบโตได้ดีในที่หนึ่ง แต่แทบจะไม่โตเลยในอีกที่หนึ่ง?

And most importantly,

และที่สำคัญที่สุดคือ

what makes a human life and a whole society go well?

อะไรทำให้ชีวิตมนุษย์และสังคมโดยรวมดำเนินไปได้ด้วยดี?

For Aristotle, philosophy was about practical wisdom. การใช้คำ

สำหรับอริสโตเติลแล้ว ปรัชญาเป็นเรื่องของปัญญาเชิงปฏิบัติ

Here are four big philosophical questions he answered.

ต่อไปนี้คือ 4 คำถามทางปรัชญาข้อใหญ่ที่เขาได้ให้คำตอบไว้

1.

1.

What makes people happy?

อะไรทำให้คนเรามีความสุข?

In the Nicomachean Ethics, วัฒนธรรม

ในหนังสือ Nicomachean Ethics

the book got its name because it was edited by his son Nicomachus,

ซึ่งหนังสือเล่มนี้ได้ชื่อมาจากการที่ลูกชายของเขา นิคโคมาคัส เป็นผู้เรียบเรียง

Aristotle set himself the task of identifying the factors วลี

อริสโตเติลได้ตั้งภารกิจให้กับตัวเองในการระบุปัจจัยต่างๆ

that lead people to have a good life, or not.

ที่นำพาผู้คนไปสู่การมีชีวิตที่ดี หรือไม่ดี

He suggested that good and successful people all possess distinct virtues

เขาเสนอว่า คนที่ดีและประสบความสำเร็จล้วนมีคุณธรรมที่โดดเด่น

and proposed that we should get better at identifying what these are,

และเสนอว่าเราควรจะแยกแยะให้เก่งขึ้นว่าสิ่งเหล่านี้คืออะไร

so that we can nurture them in ourselves and honor them in others.

เพื่อที่เราจะได้บ่มเพาะมันในตัวเราเองและยกย่องมันในตัวผู้อื่น

Aristotle zeroed in on 11 virtues: courage, temperance, liberality, magnificence, กริยาวลี

อริสโตเติลเน้นไปที่ 11 คุณธรรม: ความกล้าหาญ, การรู้จักประมาณ, ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่, ความโอ่อ่าสง่างาม,

magnanimity, pride, patience,

ความใจกว้าง, ความภาคภูมิใจ, ความอดทน,

truthfulness, wittiness, friendliness, modesty.

ความซื่อสัตย์, ความมีไหวพริบ, ความเป็นมิตร, ความถ่อมตน

Aristotle also observed that every virtue

อริสโตเติลยังสังเกตด้วยว่าคุณธรรมทุกข้อ

seems to be bang in the middle of two vices. สำนวน

ดูเหมือนจะอยู่ตรงกลางระหว่างความชั่วร้ายสองประการ

It occupies what he termed "the golden mean" between two extremes of character. วัฒนธรรม

มันครอบครองสิ่งที่เขาเรียกว่า "ทางสายกลาง" ระหว่างลักษณะนิสัยสองขั้วที่สุดโต่ง

For example, in book 4 of his Ethics,

ตัวอย่างเช่น ในเล่มที่ 4 ของ Ethics

under the charming title of "Conversational Virtues, Wit, Buffoonery, and Boorishness",

ภายใต้ชื่อตอนที่น่าสนใจว่า "คุณธรรมในการสนทนา: ไหวพริบ ความตลกขบขัน และความหยาบคาย"

Aristotle looks at ways people are better or worse at conversation.

อริสโตเติลพิจารณาถึงวิธีที่ผู้คนทำได้ดีกว่าหรือแย่กว่าในการสนทนา

Knowing how to have a good conversation

การรู้ว่าจะมีบทสนทนาที่ดีได้อย่างไร

is one of the key ingredients of the good life Aristotle recognized.

คือหนึ่งในองค์ประกอบสำคัญของชีวิตที่ดีตามที่อริสโตเติลตระหนัก

Some people go wrong because they lack a subtle sense of humor.

บางคนผิดพลาดเพราะพวกเขาขาดอารมณ์ขันที่ลุ่มลึก

That's "the boor",

นั่นคือ "คนหยาบคาย"

someone useless for any kind of social intercourse การใช้คำ

บุคคลที่ไร้ประโยชน์สำหรับการเข้าสังคมทุกรูปแบบ

because he contributes nothing and takes offense at everything.

เพราะเขาไม่ได้ให้อะไรเลยและรู้สึกขุ่นเคืองกับทุกสิ่ง

But others carry humor to excess. วลี

แต่บางคนก็นำอารมณ์ขันไปใช้มากเกินพอดี

The buffoon cannot resist a joke, sparing neither himself nor anybody else, ไวยากรณ์

ตัวตลกที่ไม่สามารถอดใจไม่ให้เล่นมุกได้ โดยไม่ละเว้นทั้งตัวเองหรือใครก็ตาม

provided that he can raise a laugh and saying things that a man of taste would never dream of saying. ไวยากรณ์

ขอเพียงแค่ให้เขาเรียกเสียงหัวเราะได้ และพูดในสิ่งที่คนมีรสนิยมจะไม่มีวันคิดที่จะพูด

So, the virtuous person is in the golden mean in this area,

ดังนั้น ผู้มีคุณธรรมจึงอยู่ในทางสายกลางในเรื่องนี้

witty but tactful.

มีไหวพริบแต่ก็รู้จักกาลเทศะ

A particularly fascinating moment is when Aristotle draws up a table

ช่วงเวลาที่น่าหลงใหลเป็นพิเศษคือตอนที่อริสโตเติลร่างตาราง

of "too little, too much, and just right" around the whole host of virtues.

ของคำว่า "น้อยเกินไป มากเกินไป และพอดี" ในหมวดหมู่ของคุณธรรมทั้งหมด

We can't change our behavior in any of these areas just at the drop of a hat, สำนวน

เราไม่สามารถเปลี่ยนพฤติกรรมของเราในด้านเหล่านี้ได้ในชั่วพริบตา

but change is possible, eventually.

แต่การเปลี่ยนแปลงก็สามารถเกิดขึ้นได้ในท้ายที่สุด

Moral goodness, says Aristotle, is the result of habit.

อริสโตเติลกล่าวว่า ความดีงามทางศีลธรรมเป็นผลมาจากความเคยชิน

It takes time, practice, encouragement.

มันต้องใช้เวลา การฝึกฝน และกำลังใจ

So, Aristotle thinks people who lack virtue

ดังนั้น อริสโตเติลจึงคิดว่าผู้ที่ขาดคุณธรรม

should be understood as unfortunate rather than wicked. ไวยากรณ์

ควรได้รับการเข้าใจว่าเป็นผู้โชคร้ายมากกว่าเป็นคนเลวทราม

What they need isn't or being thrown into prison,

สิ่งที่พวกเขาต้องการไม่ใช่การถูกจับเข้าคุก

but better teachers and more guidance.

แต่เป็นครูที่ดีกว่าและคำแนะนำที่มากขึ้น

2.

2.

What's art for?

ศิลปะมีไว้เพื่ออะไร?

The blockbuster art at the time was tragedy.

ศิลปะที่โด่งดังถล่มทลายในสมัยนั้นคือโศกนาฏกรรม

Athenians watched gory plays at community festivals in huge open-air theaters.

ชาวเอเธนส์ชมละครนองเลือดในเทศกาลของชุมชนในโรงละครกลางแจ้งขนาดใหญ่

Aeschylus, Euripides, and Sophocles were household names. สำนวน

เอสคิลัส, ยูริพิดิส, และโซโฟคลีส เป็นชื่อที่ทุกคนรู้จักกันดี

Aristotle wrote a "how to write great plays" manual, "The Poetics".

อริสโตเติลเขียนคู่มือ "วิธีการเขียนบทละครที่ยิ่งใหญ่" ชื่อว่า "The Poetics"

It's packed with great tips.

มันเต็มไปด้วยเคล็ดลับดีๆ

For example, make sure to use peripeteia, a change in fortune, วัฒนธรรม

ตัวอย่างเช่น อย่าลืมใช้ peripeteia หรือจุดพลิกผันของโชคชะตา

when for the hero things go from great to awful.

เมื่อสถานการณ์ของตัวเอกเปลี่ยนจากดีเยี่ยมเป็นเลวร้ายสุดๆ

In Titanic, Leonardo DiCaprio gets Kate Winslet,

ในเรื่องไททานิค ลีโอนาร์โด ดิคาปริโอ ได้คู่กับ เคท วินสเล็ต

great, then they hit the iceberg, awful.

ดีเยี่ยม จากนั้นพวกเขาก็ชนภูเขาน้ำแข็ง เลวร้ายสุดๆ

And anagnorisis, a moment of dramatic revelation, วัฒนธรรม

และ anagnorisis ซึ่งเป็นช่วงเวลาของการค้นพบความจริงอันน่าทึ่ง

when suddenly the hero works out their life is a catastrophe.

เมื่อจู่ๆ ตัวเอกก็ตระหนักได้ว่าชีวิตของพวกเขาคือหายนะ

But what is tragedy actually for?

แต่โศกนาฏกรรมมีไว้เพื่ออะไรกันแน่?

What's the point of a whole community coming together to watch horrible things happening to lead characters,

จุดประสงค์ของการที่คนทั้งชุมชนมารวมตัวกันเพื่อดูสิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับตัวละครหลักคืออะไร

like Oedipus in the play by Sophocles, who by accident kills his father,

อย่างเช่น อีดิปัสในบทละครของโซโฟคลีส ผู้ที่ฆ่าพ่อของตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ

gets married to his mother, finds out he's done these things,

แต่งงานกับแม่ของตัวเอง พบว่าตัวเองได้ทำสิ่งเหล่านี้ลงไป

and gouges out his own eyes in remorse and despair.

และควักลูกตาตัวเองออกมาด้วยความสำนึกผิดและความสิ้นหวัง

Aristotle's answer is Katharis, which is Greek for catharsis.

คำตอบของอริสโตเติลคือ Katharis ซึ่งเป็นภาษากรีกของคำว่า catharsis (การระบายอารมณ์)

Catharsis is a kind of cleaning, you get rid of bad stuff, วัฒนธรรม

การระบายอารมณ์คือการชำระล้างรูปแบบหนึ่ง คุณกำจัดสิ่งเลวร้ายออกไป

in this case cleaning up our emotions,

ในกรณีนี้คือการชำระล้างอารมณ์ของเรา

specifically our confusions around the feelings of fear and pity.

โดยเฉพาะความสับสนของเราเกี่ยวกับความรู้สึกหวาดกลัวและความสงสาร

We've got natural problems here, we're hard-hearted,

เรามีปัญหาโดยธรรมชาติที่นี่ เราเป็นคนใจแข็ง

we don't give pity where it's deserved,

เราไม่ให้ความสงสารในที่ที่ควรได้รับ

and we're prone to either exaggerated fears or not getting frightened enough. วลี

และเรามีแนวโน้มที่จะกลัวเกินจริงหรือไม่ก็ไม่รู้จักกลัวมากพอ

Tragedy reminds us that terrible things can befall decent people, including ourselves.

โศกนาฏกรรมเตือนเราว่าสิ่งเลวร้ายสามารถเกิดขึ้นกับคนดีๆ ได้ รวมถึงตัวเราเองด้วย

A small flaw can lead to a whole life unraveling, สำนวน

ข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ อาจนำไปสู่ชีวิตที่พังทลายลงได้ทั้งชีวิต

and so we should have more compassion or pity for those whose actions go disastrously wrong.

ดังนั้นเราควรมีความเห็นอกเห็นใจหรือความสงสารมากขึ้นต่อผู้ที่การกระทำของพวกเขาผิดพลาดอย่างหายนะ

We need to be collectively re-taught these crucial truths on a regular basis.

เราจำเป็นต้องได้รับการสอนซ้ำร่วมกันเกี่ยวกับความจริงที่สำคัญเหล่านี้อยู่เป็นประจำ

The task of art, as Aristotle saw it, ลำดับความ

หน้าที่ของศิลปะ ตามที่อริสโตเติลเห็น

is to make profound truths about life stick in our minds. สำนวน

คือการทำให้ความจริงอันลึกซึ้งเกี่ยวกับชีวิตตราตรึงอยู่ในใจของเรา

3.

3.

What are friends for?

เพื่อนมีไว้เพื่ออะไร?

In books 8 and 9 of the Nicomachean Ethics,

ในเล่มที่ 8 และ 9 ของ Nicomachean Ethics

Aristotle identifies three different kinds of friendship.

อริสโตเติลระบุมิตรภาพไว้ 3 ประเภทที่แตกต่างกัน

There's friendship that comes about when each person is seeking fun.

มีมิตรภาพที่เกิดขึ้นเมื่อแต่ละคนกำลังมองหาความสนุกสนาน

Their chief interest is in their own pleasure and the opportunity of the moment,

ความสนใจหลักของพวกเขาคือความสุขของตัวเองและโอกาสในขณะนั้น

which the other person provides.

ซึ่งอีกฝ่ายเป็นผู้มอบให้

Then there are friendships that are really strategic acquaintances. การใช้คำ

จากนั้นก็มีมิตรภาพที่เป็นเพียงคนรู้จักเพื่อผลประโยชน์

They take pleasure in each other's company

พวกเขาพึงพอใจกับการมีกันและกัน

only in so far as they have hopes of advantage of it. ไวยากรณ์

ตราบเท่าที่พวกเขาหวังว่าจะได้รับประโยชน์จากสิ่งนั้นเท่านั้น

Then there's the true friend.

แล้วก็มีเพื่อนแท้

Not someone who's just like you,

ไม่ใช่แค่คนที่เหมือนกับคุณ

but someone who isn't you,

แต่เป็นคนที่ไม่ใช่ตัวคุณ

but about whom you care as much as you care about yourself.

แต่เป็นคนที่คุณห่วงใยมากเท่ากับที่คุณห่วงใยตัวเอง

The sorrows of a true friend are your sorrows,

ความเศร้าของเพื่อนแท้ก็คือความเศร้าของคุณ

their joys are yours.

ความสุขของพวกเขาก็คือความสุขของคุณ

It makes you more vulnerable should anything befall this person, ไวยากรณ์

มันทำให้คุณอ่อนแอมากขึ้นหากมีอะไรเกิดขึ้นกับคนๆ นี้

but it's hugely strengthening too.

แต่มันก็เสริมสร้างความแข็งแกร่งอย่างมหาศาลด้วยเช่นกัน

You're relieved from the too small orbit of your own thoughts and worries. สำนวน

คุณได้รับการปลดปล่อยจากวงโคจรทางความคิดและความกังวลเล็กๆ ของคุณเอง

You expand into the life of another.

คุณขยายตัวออกไปสู่ชีวิตของอีกคนหนึ่ง

Together,

เมื่ออยู่ด้วยกัน

you become larger, cleverer,

คุณจะยิ่งใหญ่ขึ้น ฉลาดขึ้น

more resilient, more fair-minded.

มีความยืดหยุ่นมากขึ้น มีความยุติธรรมมากขึ้น

You share virtues and cancel out each other's defects. กริยาวลี

คุณแบ่งปันคุณธรรมและหักล้างข้อบกพร่องของกันและกัน

Friendship teaches us what we ought to be.

มิตรภาพสอนเราว่าเราควรจะเป็นคนแบบไหน

It's quite literally the best part of life.

มันคือส่วนที่ดีที่สุดของชีวิตอย่างแท้จริง

4.

4.

How can ideas cut through in a busy world? กริยาวลี

แนวคิดต่างๆ จะโดดเด่นขึ้นมาในโลกที่วุ่นวายได้อย่างไร?

Like a lot of people,

เช่นเดียวกับคนจำนวนมาก

Aristotle was struck by the fact that the best argument doesn't always win the debate or the battle. วลี

อริสโตเติลประหลาดใจกับความจริงที่ว่าข้อโต้แย้งที่ดีที่สุดไม่ได้ชนะการโต้วาทีหรือการต่อสู้เสมอไป

He wanted to know why this happens and what we can do about it.

เขาอยากรู้ว่าทำไมสิ่งนี้จึงเกิดขึ้น และเราจะทำอะไรกับมันได้บ้าง

He had lots of opportunity for observations.

เขามีโอกาสมากมายในการสังเกต

In Athens, lots of decisions were made in public meetings,

ในเอเธนส์ การตัดสินใจหลายอย่างเกิดขึ้นในการประชุมสาธารณะ

often in the agora, the town square. วัฒนธรรม

บ่อยครั้งที่ agora ซึ่งเป็นจัตุรัสกลางเมือง

Orators would vie with one another to sway popular opinion. วลี

นักพูดจะแข่งขันกันเพื่อโน้มน้าวความคิดเห็นของประชาชน

Aristotle plotted the ways audiences and individuals are influenced by many factors

อริสโตเติลวางโครงร่างวิธีที่ผู้ชมและบุคคลได้รับอิทธิพลจากปัจจัยหลายประการ

that don't strictly engage with logic or the facts of the case.

ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับตรรกะหรือข้อเท็จจริงของคดีอย่างเคร่งครัด

It's maddening and many serious people,

มันเป็นเรื่องน่าหงุดหงิด และหลายคนที่จริงจัง

especially Plato, can't stand it.

โดยเฉพาะเพลโต ทนกับมันไม่ได้

They avoid the marketplace and populist debate.

พวกเขาหลีกเลี่ยงตลาดและการโต้วาทีแบบประชานิยม

Aristotle was more ambitious.

แต่อริสโตเติลมีความทะเยอทะยานมากกว่า

He invented the art of what we still today call rhetoric, วัฒนธรรม

เขาได้คิดค้นศิลปะที่เรายังคงเรียกว่าวาทศิลป์ในปัจจุบัน

the art of getting people to agree with you.

ศิลปะแห่งการทำให้ผู้คนเห็นด้วยกับคุณ

He wanted thoughtful, serious, and well-intentioned people

เขาต้องการให้ผู้คนที่มีความคิดไตร่ตรอง จริงจัง และมีความตั้งใจดี

to learn how to be persuasive,

ได้เรียนรู้วิธีที่จะเป็นผู้มีวาทศิลป์ในการโน้มน้าวใจ

to reach those who don't agree already.

เพื่อเข้าถึงคนเหล่านั้นที่ยังไม่เห็นด้วย

He makes some timeless points.

เขาได้ให้ข้อคิดที่อยู่เหนือกาลเวลาบางประการ

You have to recognize, acknowledge, and soothe people's fears. วลี

คุณต้องรับรู้ ยอมรับ และปลอบประโลมความกลัวของผู้คน

You have to see the emotional side of the issue.

คุณต้องมองเห็นแง่มุมทางอารมณ์ของปัญหา

Is someone's pride on the line? สำนวน

มีศักดิ์ศรีของใครแขวนอยู่บนเส้นด้ายหรือเปล่า?

Are they feeling embarrassed?

พวกเขารู้สึกอับอายหรือไม่?

And edge around it accordingly.

แล้วจัดการอ้อมมันไปตามความเหมาะสม

You have to make it funny

คุณต้องทำให้มันสนุกสนาน

because attention spans are short

เพราะช่วงความสนใจของคนเรานั้นสั้น

and you might have to use illustrations and examples to make your point come alive. สำนวน

และคุณอาจต้องใช้ภาพประกอบและตัวอย่างเพื่อทำให้ประเด็นของคุณมีชีวิตชีวาขึ้นมา

We're keen students of Aristotle.

พวกเราเป็นนักเรียนที่กระตือรือร้นของอริสโตเติล

Today, philosophy doesn't sound like the most practical activity.

ทุกวันนี้ ปรัชญาอาจฟังดูไม่ใช่กิจกรรมที่นำไปปฏิบัติได้จริงมากที่สุด

Maybe that's because we've not paid enough attention recently to Aristotle.

บางทีนั่นอาจเป็นเพราะเราให้ความสนใจอริสโตเติลน้อยเกินไปเมื่อเร็วๆ นี้