อาการหลอกตัวเอง (Impostor Syndrome): บทเรียนภาษาอังกฤษ

In many challenges, personal and professional,

ในความท้าทายหลายๆ อย่าง ทั้งเรื่องส่วนตัวและเรื่องงาน

we are held back by the crippling thought กริยาวลี

เราถูกฉุดรั้งด้วยความคิดที่บั่นทอนว่า

that people like us couldn't possibly triumph, ไวยากรณ์

คนอย่างพวกเราคงไม่มีทางประสบความสำเร็จ

given what we know of ourselves, ไวยากรณ์

เมื่อพิจารณาจากที่เรารู้จักตัวเอง

how reliably stupid, anxious, gauche, crude, vulgar, and dull we really are.

ว่าเราเป็นคนโง่เง่า วิตกกังวล เงอะงะ หยาบคาย ต่ำต้อย และน่าเบื่อแค่ไหน

We leave the possibility of success to others วลี

เราปล่อยโอกาสแห่งความสำเร็จให้คนอื่น

because we don't seem to ourselves to be anything like the sort of people ไวยากรณ์

เพราะเราดูไม่เหมือนกลุ่มคน

we see lauded around us.

ที่เราเห็นเขาได้รับการยกย่องอยู่รอบตัว

Faced with responsibility or prestige, ไวยากรณ์

เมื่อเผชิญกับหน้าที่รับผิดชอบหรือเกียรติยศ

we quickly become convinced that we are simply impostors, วลี

เราจะปักใจเชื่ออย่างรวดเร็วว่าเรามันก็แค่พวกตัวปลอม

like an actor in the role of a pilot

เหมือนนักแสดงที่รับบทเป็นนักบิน

wearing the uniform and making sunny cabin announcements

สวมเครื่องแบบและประกาศบนเครื่องอย่างสดใส

while utterly incapable of even starting the engines. ไวยากรณ์

ทั้งที่จริงแล้วแม้แต่จะสตาร์ทเครื่องยนต์ก็ยังทำไม่ได้เลย

It can feel easier simply not to try.

การไม่พยายามเลยมันอาจจะรู้สึกง่ายกว่า

The root cause of the imposter syndrome วลี

สาเหตุที่แท้จริงของอาการคิดว่าตัวเองไม่เก่ง

is a hugely unhelpful picture of what other people are really ไวยากรณ์

คือภาพจำที่ผิดเพี้ยนไปมากเกี่ยวกับ

like. We feel like impostors not because we're uniquely flawed, ไวยากรณ์

ตัวตนของคนอื่น เราไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวปลอมเพราะเรามีข้อบกพร่องอยู่คนเดียว

but because we fail to imagine how deeply flawed everyone else

แต่เพราะเราจินตนาการไม่ออกว่า ภายใต้เปลือกนอกที่ดูดีของคนอื่น

must necessarily also be beneath the more or less polished surface. สำนวน

จะต้องซ่อนข้อบกพร่องเอาไว้มากแค่ไหนเช่นกัน

The imposter syndrome has its roots far back in childhood, สำนวน

อาการคิดว่าตัวเองไม่เก่งมีรากฐานมาจากวัยเด็ก

specifically in the powerful sense children have

โดยเฉพาะความรู้สึกอันรุนแรงที่เด็กๆ มี

that their parents are really very different from them.

ว่าพ่อแม่แตกต่างจากพวกเขามาก

To a 4-year-old,

สำหรับเด็กวัย 4 ขวบ

it's incomprehensible that their mother was once their age and unable to drive a car,

เป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจว่าแม่เคยอายุเท่าพวกเขาและขับรถไม่เป็น

tell the plumber what to do,

บอกช่างประปาว่าต้องทำอะไร

decide other people's bedtimes,

กำหนดเวลานอนของคนอื่น

and go on planes with colleagues.

และขึ้นเครื่องบินไปกับเพื่อนร่วมงานไม่ได้

The gulf in status appears absolute and unbridgeable. สำนวน

ช่องว่างของสถานะดูเหมือนจะเด็ดขาดและไม่อาจก้าวข้ามได้

The child's passionate loves,

สิ่งที่เด็กๆ หลงใหล

pouncing on the sofa, Pingu, Toblerone,

การกระโดดบนโซฟา, การ์ตูนพิงกุ, ช็อกโกแลตทอปเบอโรน

have nothing to do with those of adults วลี

ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับความชอบของผู้ใหญ่เลย

who like to sit at a table talking for hours

ผู้ชอบนั่งคุยกันเป็นชั่วโมงๆ ที่โต๊ะ

when they could be running about outside,

ทั้งที่สามารถวิ่งเล่นข้างนอกได้

and drink beer which tastes of rusty metal.

แถมยังดื่มเบียร์ที่รสชาติเหมือนเหล็กขึ้นสนิม

We start out in life with a very strong impression that other people, กริยาวลี

เราเริ่มต้นชีวิตด้วยความประทับใจฝังหัวว่าคนอื่น

especially competent and admirable other people,

โดยเฉพาะคนเก่งและน่าชื่นชม

are really not like us at all.

นั้นไม่ได้เหมือนเราเลยสักนิด

This childhood experience dovetails with a basic feature of the human condition. สำนวน

ประสบการณ์วัยเด็กนี้สอดคล้องกับธรรมชาติพื้นฐานของมนุษย์

We know ourselves from the inside, ลำดับความ

เรารู้จักตัวเองจากภายใน

but we know others only from the outside.

แต่เรารู้จักคนอื่นแค่จากภายนอกเท่านั้น

So we're constantly aware of all our anxieties,

เราจึงตระหนักอยู่เสมอถึงความกังวล

doubts, and idiocies,

ความสงสัย และความงี่เง่าทั้งหมดของตัวเอง

yet all we know of others

ในขณะที่สิ่งที่เราได้รู้เกี่ยวกับคนอื่น

is what they happen to do and tell us, ไวยากรณ์

ก็คือสิ่งที่เขาแสดงออกและบอกกับเราเท่านั้น

which is a far narrower and more edited source of information. ไวยากรณ์

ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลที่แคบกว่ามากและผ่านการคัดกรองมาแล้ว

We're often left to conclude that we are isolated วลี

เราจึงมักลงเอยด้วยข้อสรุปว่าตัวเองแปลกแยก

at the more freakish and revolting end of human nature.

ไปอยู่ในจุดที่แปลกประหลาดและน่ารังเกียจของธรรมชาติมนุษย์

Far from it. สำนวน

แต่มันไม่ใช่แบบนั้นเลย

We're just failing to imagine that others are, of course,

เราแค่ไม่คาดคิดว่าแน่นอนอยู่แล้วที่คนอื่น

every bit as disturbed as we are. ไวยากรณ์

จะรู้สึกว้าวุ่นใจไม่ต่างจากเรา

Without knowing exactly what it is that troubles or racks ไวยากรณ์

โดยไม่ต้องรู้แน่ชัดว่าอะไรคือสิ่งที่คอยรบกวนหรือทรมาน

another outwardly very impressive person,

คนที่ดูภายนอกน่าประทับใจมากๆ

we can be sure that it will be something.

แต่เรามั่นใจได้เลยว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน

We might not know exactly what they regret,

เราอาจไม่รู้ชัดเจนว่าเขาเสียใจเรื่องอะไร

but there will be agonizing feelings of some kind.

แต่มันก็คงจะมีความรู้สึกเจ็บปวดบางอย่าง

We won't be able to say exactly

เราบอกไม่ได้เป๊ะๆ ว่า

what kind of unusual sexual kink obsesses them,

เขามีความหมกมุ่นทางเพศที่แปลกประหลาดแบบไหน

but there will be one.

แต่ก็คงมีสักเรื่องนั่นแหละ

And we can know this because vulnerabilities and compulsions

และเรารู้เรื่องนี้ได้ก็เพราะความอ่อนแอและความหมกมุ่น

cannot be curses

ไม่น่าจะเป็นคำสาป

that have just descended upon us uniquely.

ที่ตกลงมาใส่เราเพียงคนเดียว

They are universal features of human mental equipment.

สิ่งเหล่านี้คือลักษณะสากลของกลไกจิตใจมนุษย์

The solution to the imposter syndrome lies in making a crucial leap of faith, โน้ต

ทางออกสำหรับอาการคิดว่าตัวเองไม่เก่งนี้ อยู่ที่การเปิดใจยอมรับในสิ่งสำคัญที่ว่า

the leap that others' minds must work in basically

สมองของคนอื่นก็ต้องทำงานแบบเดียวกัน

much the same way as ours do. ไวยากรณ์

กับเราเกือบจะทั้งหมด

Everyone must be as anxious, uncertain, and wayward as we are.

ทุกคนจะต้องวิตกกังวล ไม่มั่นใจ และเอาแต่ใจเหมือนกันกับเรา

It's a leap of faith because we just have to accept

มันคือการเปิดใจ เพราะเราแค่ต้องยอมรับว่า

that the majority of what we feel and are,

ส่วนใหญ่ของความรู้สึกและตัวตนของเรา

especially the more shameful unmentionable sides,

โดยเฉพาะด้านที่น่าอับอายจนไม่อยากพูดถึง

will have a corollary in each and every one of us. วลี

ต่างก็เป็นผลพวงที่มีอยู่ในตัวเราทุกคน

One of the tasks that works of art should ideally accomplish ไวยากรณ์

หนึ่งในหน้าที่ที่งานศิลปะควรทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ

is to take us more reliably

คือการพาเราเข้าถึง

into the minds of people we're intimidated by

ความคิดของคนที่เราหวาดกลัวได้อย่างแนบเนียน

in order to show us the more average,

เพื่อแสดงให้เราเห็นถึงประสบการณ์ทั่วไป

muddled, and fretful experiences that they have.

ว้าวุ่น และสับสนที่คนเหล่านั้นก็ต้องเผชิญเหมือนกัน

That way,

ด้วยวิธีนี้

we would be helped to understand

เราจะเข้าใจได้ง่ายขึ้น

that we're not barred by our vulnerabilities วลี

ว่าความอ่อนแอไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เรา

from doing what they do.

ทำในสิ่งที่คนเก่งๆ พวกนั้นทำได้เลย

That's what the philosopher Montaigne,

นั่นคือสิ่งที่นักปรัชญามงแตญ

writing in the 16th century, ไวยากรณ์

พยายามจะทำในงานเขียนสมัยศตวรรษที่ 16

was attempting to do when he playfully informed his readers,

ตอนที่เขาบอกคนอ่านแบบติดตลกด้วยภาษาฝรั่งเศสง่ายๆ

in plain French,

ว่า

that kings and philosophers shit,

กษัตริย์กับนักปรัชญาก็ต้องขี้

and so do ladies. ไวยากรณ์

และสตรีสูงศักดิ์ก็เช่นกัน

Montaigne's point is that

สิ่งที่มงแตญต้องการจะสื่อก็คือ

for all the evidence that exists about this shitting, ไวยากรณ์

ไม่ว่าจะมีหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับการขี้นี้แค่ไหน

we might not guess that these people ever had to squat on a toilet.

เราอาจเดาไม่ออกเลยว่าคนพวกนี้ก็เคยต้องนั่งยองๆ บนชักโครกเหมือนกัน

We never see distinguished types doing this,

เราไม่เคยเห็นคนเก่งๆ ทำอะไรแบบนี้

while, of course,

ในขณะเดียวกัน

we are immensely well informed about our own digestive activities.

เราตระหนักดีถึงการทำงานของระบบขับถ่ายของเราเอง

And therefore,

เพราะฉะนั้น

we build up a sense กริยาวลี

เราเลยมีความคิดว่า

that because we have crude and sometimes rather desperate bowels,

เพราะเรามีลำไส้ที่หยาบกระด้างและบางครั้งก็ค่อนข้างน่าเวทนา

we can't be philosophers, kings, or ladies,

เราไม่สามารถเป็นนักปรัชญา กษัตริย์ หรือสตรีสูงศักดิ์ได้

and that if we set ourselves up in these roles,

และถ้าเราสวมบทบาทเหล่านี้เมื่อไหร่

we would just be imposters.

เราก็จะเป็นแค่พวกตัวปลอม

Montaigne's example is a neat one

ตัวอย่างของมงแตญนั้นชัดเจนมาก

because despite the lack of evidence, ไวยากรณ์

เพราะแม้จะไม่มีหลักฐานให้เห็น

we know that these exalted people must, of course,

แต่เรารู้ดีว่าคนสูงส่งพวกนี้ก็ย่อมต้อง

excrete in exactly the same way we do.

ขับถ่ายด้วยวิธีเดียวกับเราเป๊ะๆ

So, with Montaigne's guidance,

ดังนั้น ด้วยคำแนะนำของมงแตญ

we're invited to take on a saner sense

เราจึงถูกเชิญชวนให้มองภาพของคนยิ่งใหญ่ มีอำนาจ และงดงามในความเป็นจริง

of what grand, powerful, and beautiful people are really like.

อย่างมีสติมากขึ้น

But the real target isn't just an under-confidence about bodily functions. ลำดับความ

แต่เป้าหมายที่แท้จริงไม่ใช่แค่เรื่องความไม่มั่นใจในระบบร่างกายเท่านั้น

This point extends into the psychological arena too. สำนวน

ประเด็นนี้ยังขยายไปถึงแวดวงจิตวิทยาด้วย

Montaigne might also have said ไวยากรณ์

มงแตญอาจจะบอกด้วยว่า

that kings, philosophers, and ladies

กษัตริย์ นักปรัชญา และสตรีสูงศักดิ์

are racked by self-doubt and feelings of inadequacy, วลี

ก็ถูกความสงสัยในตัวเองและความรู้สึกไร้ค่าคอยรบกวน

sometimes bump into doors,

บางครั้งก็เดินชนประตู

and have weird lustful thoughts about members of their own families.

และมีความคิดหื่นกระหายแปลกๆ เกี่ยวกับคนในครอบครัวตัวเอง

Furthermore, ลำดับความ

ยิ่งไปกว่านั้น

instead of considering only the big figures of 16th century France, ไวยากรณ์

แทนที่จะนึกถึงแค่บุคคลสำคัญของฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 16

we could update this example and refer to CEOs, corporate lawyers,

เราลองปรับตัวอย่างให้ทันสมัยขึ้นโดยพาดพิงถึงซีอีโอ ทนายความของบริษัท

news presenters,

ผู้ประกาศข่าว

and successful start-up entrepreneurs.

และผู้ประกอบการสตาร์ทอัพที่ประสบความสำเร็จดูบ้างก็ได้

They too can't cope, feel they might buckle under pressure, สำนวน

พวกเขาเองก็รับมือไม่ไหวเหมือนกัน รู้สึกเหมือนจะล้มทรุดภายใต้ความกดดัน

and look back on certain decisions with shame and regret. กริยาวลี

และมองย้อนกลับไปถึงการตัดสินใจบางอย่างด้วยความอับอายและเสียใจ

No less than shitting, ไวยากรณ์

ไม่ต่างจากการขับถ่าย

such feelings are not what separates us from them.

ความรู้สึกเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เราต่างจากพวกเขา

Our inner frailties don't cut us off from doing what they do. กริยาวลี

ความเปราะบางภายในจิตใจ ไม่ได้เป็นตัวตัดขาดเราจากการกระทำแบบเดียวกับพวกเขา

If we were in their roles, ไวยากรณ์

ถ้าเราอยู่ในบทบาทเหล่านั้น

we'd not be imposters,

เราก็จะไม่ใช่พวกตัวปลอม

we'd simply be normal.

แต่เราก็เป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้นเอง

Making a leap of faith around what other people are really like ไวยากรณ์

การเปิดใจยอมรับในสิ่งที่เป็นตัวตนจริงๆ ของคนอื่น

helps us to humanize the world.

จะช่วยทำให้โลกของเราน่าอยู่ขึ้น

It means that whenever we encounter a stranger,

ซึ่งนั่นหมายความว่า เมื่อใดก็ตามที่เราพบคนแปลกหน้า

we're not really encountering a stranger.

เราไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าอยู่จริงๆ

We're, in fact,

แต่ความจริงแล้ว

encountering someone who is,

เรากำลังเผชิญหน้ากับคนที่

in spite of the surface evidence to the contrary, วลี

แม้ดูผิวเผินจะไม่เหมือนกับเราเลย

in basic ways very much like us.

แต่โดยพื้นฐานแล้วกลับเหมือนกับเรามากๆ

And, therefore,

เพราะฉะนั้น

nothing fundamental stands between us and the possibility of responsibility, วลี

จึงไม่มีอะไรมาขวางกั้นระหว่างเรากับโอกาสที่จะได้รับความรับผิดชอบ

success, and fulfillment.

ความสำเร็จ และความพึงพอใจได้อีกแล้ว